Het eerste hoofdstuk, in het Cultuurcentrum Mechelen, toont kunstwerken die de 'eerste generatie' mensenrechten illustreren, met onderwerpen als vrijheid, het recht op betogingen, op een eerlijk proces en stemrecht. Burgerlijke en politieke rechten beschermen ieder individu tegen misbruik door de staat en verzekeren democratische procedures.

Het tweede hoofdstuk, in de Oude Mechelse Vleeshalle, verkent de zogenaamde 'tweede generatie' mensenrechten die sociaal, economisch en cultureel van aard zijn. Ze zijn nauw verbonden aan de oprichting van de welvaartsstaat en de sociale zekerheid, die momenteel zo vaak onder druk staat en die een gelijke behandeling van alle burgers vereist. De kunstwerken behandelen thema's zoals werk, huisvesting en onderwijs.

Het derde en het vierde hoofdstuk, in respectievelijk het nieuwe museum Hof Van Busleyden en het Congres en Erfgoedcentrum Lamot, gaan over de huidige staat van de mensenrechten en over het debat rond rechten die ontstaan zijn in de naoorlogse context: dekolonisatie, globalisering, multiculturalisme en het wereldwijde kapitalisme. De kunstwerken dekken een hele lading aan onderwerpen zoals rechten van minderheden en migranten, asielzoekers, rechten van holebi's en transseksuelen, het recht op economische ontwikkeling, het recht op vrede, het recht op een gezond leefmilieu en duurzaamheid. Aan het slot van de tentoonstelling ervaar je dat je idee over mensenrechten zeker niet altijd zwaar beladen of negatief hoeft te zijn.

Curator Katerina Gregos brengt internationaal gerenommeerde kunstenaars van over de hele wereld samen zoals Yael Bartana (Israël), David Goldblatt
(Zuid-afrika), Mona Hatoum (Libanon/ Groot-Brittannië), Hans Haacke (Duitsland/ VS), Alfredo Jaar (Chili), Taryn Simon (VS), maar ook nieuwe stemmen als Kader Attia (Frankrijk/Algerije), Ziyah Gafiç (Bosnië/Herzegovina), Diango Hernandez (Cuba), Hayv Kahraman (Irak), MadeIn (China) en Boniface Mwangi (Kenia).

Ook kunstenaars wiens betrokkenheid bij de mensenrechten, in werk en in leven, aanzienlijke media-aandacht heeft gekregen, komen aan bod. Voorbeelden hiervan zijn de Syrische cartoonist Ali Ferzat, een fervent criticus van het assadregime, de Palestijnse kunstenaar Khaled Jarrar en de Wit-Russische kunstenaar-activiste Marina Naprushkina. Kunstenaars wiens positie belangrijk is op kunsthistorisch vlak, zoals bijvoorbeeld Cengiz Çekil (Turkije), Eduardo Gil - El Siluetazo (Argentinië), Lynn Hershman Leeson (VS), en Jan Švankmajer (Tsjechië) worden eveneens opgenomen.

Er zijn bovendien vier soloprojecten waaronder de nieuwe creatie van de internationaal gerenommeerde Poolse videokunstenaar Krzysztof Wodiczko, gekend voor zijn grootschalige video- en diaprojecties op gevels en monumenten. Hij maakt voor Newtopia een werk op maat van de gevel van het Mechelse stadhuis en werkt hiervoor samen met allochtone nieuwkomers in de stad.
De tweede creatie is die van de Egyptische kunstenaar Ganzeer, wiens street art de Egyptische revolutie visueel heeft aangewakkerd.
De Ier Nevan Lahart bouwt een installatie in de academie voor Beeldende Kunsten en in het Scheppers –instituut kan je het eerbetoon van de Indiër Amar Kanwar aan de strijders voor de democratie in Burma bekijken.
Kunstenaar Kendell Geers, afkomstig uit Zuid-Afrika en gevestigd in Brussel, besloot zijn solo-invitatie voor Newtopia open te stellen en cureert zo een tentoonstelling binnen de tentoonstelling. Hij nodigt vrienden en gasten uit om hun persoonlijke visie op de complexe materie van de mensenrechten te delen. Zijn selectie bestaat uit gevestigde artiesten zoals Barbara Kruger, Marina Abramoviç, Ai Weiwei, Ilya Kabakov en Nedko Solakov, net als opkomende kunstenaars. Een van de hoogtepunten van Geers' project is ongetwijfeld het werk van de Zuid-afrikaanse cartoonist Zapiro (Jonathan Shapiro), misschien wel afrika's beroemdste politieke cartoonist.

Daarnaast wil de tentoonstelling een paar belangrijke maar ten onrechte gemarginaliseerde figuren herwaarderen, zoals de Belgische kunstenaar Wilchar (1910- 2005), een van de meest originele, onverbloemd politieke en compromisloze kunstenaars van zijn generatie.

Tot slot tonen twee belangrijke instellingen in het kader van Newtopia een aantal werken uit hun collectie. Het amsterdamse IISG, het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, is een van 's werelds grootste documentatie en onderzoekscentra op het gebied van sociale en economische geschiedenis. Haar Belgische zusterorganisatie, AMSAB Instituut voor Sociale Geschiedenis, met hoofdzetel in Gent, documenteert en archiveert sociaal, humanitair en ecologisch geëngageerde bewegingen, van begin 19e eeuw tot vandaag.

Op deze pagina vind je meer info over alle deelnemende kunstenaars.

... over Newtopia:

'Kunst en mensenrechten kennen een lange geschiedenis samen, en dat vooral vanaf de Verlichting. Kunst kan enkel beoefend worden als ze kan ontstaan in een sfeer van openheid en tolerantie. De mensenrechten zijn hierin enorm belangrijk want kunst gaat eigenlijk over vrijheid: vrijheid van meningsuiting, vrijheid van denken en zich onbeperkt geestelijk en intellectueel kunnen uitdrukken. In een democratische samenleving zijn culturele, sociale en politieke vrijheid gebaseerd op en geworteld in de mensenrechten. Doorheen de moderne geschiedenis vormen mensenrechten de fundamenten voor 'verandering' waarbij zelfexpressie een eerste vereiste is voor alle vormen van emancipatie. Vandaag lijken mensenrechten meer dan ooit wereldwijd aan de orde maar worden ze ook nog steeds systematisch misbruikt. Mensenrechten zijn een onvoltooid, eeuwig doorlopend project. Als zodanig kunnen ze gezien worden als een ultieme utopie voor de mensheid. Newtopia: de staat van de mensenrechten traceert de artistieke antwoorden op het thema, vanaf 1970 - wanneer de aandacht ervoor aanzienlijk toenam - tot nu. Op die manier zie je het debat rond mensenrechten sterk evolueren.'

Katerina Gregos is Griekse maar woont en werkt in Brussel. Ze studeerde kunstgeschiedenis, literatuur en museologie. als curator voor hedendaagse kunst was en is zij betrokken bij verschillende internationale biënnales en tentoonstellingen. Zo was ze recent curator van het Deens paviljoen op de 54ste Biënnale van Venetië (Italië, juni 2011) met Speech Matters, een tentoonstelling over de vrijheid van meningsuiting. Samen met Solvej Ovesen bracht ze op het 4e Fotofestival Mannheim-Ludwigshafen-Heidelberg (Duitsland, september 2011) The Eye is a Lonely Hunter. In Mechelen stelde zij drie jaar geleden Contour 2009, de 4e Biënnale voor Bewegend Beeld, samen. Ze is als gastdocent verbonden aan HISK in Gent en is frequent te gast op internationale conferenties en symposia in binnen- en buitenland. Zo vertegenwoordigde ze Newtopia op het nieuwe platform voor hedendaagse kunst, Visual arts Flanders 2012, naast Beaufort 04 (Belgische Kust), track (Gent), Middelheim 2012 (Antwerpen) en de 9e editie van Manifesta 9 (Genk) die ze bovendien co-cureerde. Ze publiceert regelmatig in kunsttijdschriften, boeken en tentoonstellingscatalogi.

Publicatie
Bij de tentoonstelling verschijnt een catalogus, uitgegeven door Ludion, met teksten van: Ariella Azoulay, Katerina Gregos, Lina Khatib, Samuel Moyn, Elena Sorokina, Raoul Vaneigem, een origineel interview met Stephane Hessel, die meeschreef aan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens; en teksten van mensenrechtenactivisten zoals onder meer Liu Xiaobo, Anna Polikovskaya, Aung San Suu Kyi, Asma Mafouz, Shirin Ebadi and the Peace Community of San José de Apartadó, Colombia.

Te koop in de Newtopia-bookshop in Lamot Congres-en Erfgoedcentrum, €27,90 vanaf 1 september

Ravi Agarwal is een kunstenaar en milieu-activist die in zijn foto- en videowerk de effecten van globalisering en de snelle stedelijke ontwikkeling op het milieu en op lokale gemeenschappen onderzoekt. Down and Out: Labouring under Globalisation is een kleurrijke en onthullende fotoreeks die de arbeidsomstandigheden in de informele economie van India onderzoekt. Agarwal fotografeerde contract- en landarbeiders in de regio Gujarat nabij de stad Surat. Hij leerde hen van dichtbij kennen en volgde hun werkleven in de textielindustrie, in diamantverwerkende bedrijven, suikerfabrieken, kleine bedrijfjes en op bouwwerven. Zijn werk biedt een indringende blik op hun ervaringen: lange werkuren, moeilijke werkomstandigheden en verplichte verhuizing op zoek naar werk.

Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis is een Vlaamse instelling die documenten in verband met progressieve sociale bewegingen en personen archiveert. In het Hof van Busleyden presenteert Amsab-ISG een organisatie uit zijn collectie: Friends of the Earth Vlaanderen & Brussel (opgericht in 1991). Friends of the Earth is een non-profitorganisatie die actief is op het vlak van klimaat, energie, ontwapening, kernwapens, verarmd uranium, inheemse volkeren, volksbossen, jongeren en landbouw. Via geweldloze directe actie, debat en vorming werkt ze aan een duurzame en solidaire samenleving. De voorloper van Friends of the Earth Vlaanderen & Brussel, de vzw Voor Moeder Aarde, werd begin jaren 90 opgericht voor 'The Walk across America', een voettocht die de aandacht vestigde op vijfhonderd jaar onderdrukking en uitbuiting van de inheemse bevolking. De voettocht duurde negen maanden en eindigde in een actie aan de Nevada National Security Site, een Amerikaanse testplaats voor kernwapens. Later vond de organisatie aansluiting bij Friends of the Earth International en wijzigde ze haar naam in Friends of the Earth vzw. Het archief van deze regionale afdeling, dat betrekking heeft op protestacties voor het milieu en tegen kernenergie, wordt door Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis bewaard.

Het werk J'Accuse draait rond een protestactie waaraan Kader Attia zo'n vijftien jaar geleden deelnam. Activisten probeerden het Musée des Colonies in Parijs te bezetten en toonden spandoeken met de tekst: ''14-'18, '39-'45, zij stierven voor Frankrijk, hadden zij hun identiteitspapieren?' Dit verwijst naar de 'tirailleurs', soldaten uit de Franse koloniale gebieden die vochten als lid van het Franse leger, van wie de compensaties op een onfatsoenlijk laag niveau werden bevroren. Attia's werk combineert archiefstukken met recente beelden van illegale immigranten die in de straten van Parijs demonstreren. De kunstenaar herneemt de titel J'Accuse, die in de jaren 1890 beroemd werd door Emile Zola's aanklacht in het kader van de Dreyfus-affaire. De kunstenaar verwijst zo naar het conflict tussen de idealen van egalité en fraternité en naar de behandeling van koloniale soldaten en hedendaagse immigranten.

Sammy Baloji (Democratic Republic of Congo, 1978) Series: Congo Far West: Retracing Charles Lemaire's Expedition Bunkeya 2010. The place where Bodson fell on the road leading to Maria Da Fonseka's house after being shot by Masuka, Msiri's son.

In de reeks Congo Far West volgt Sammy Baloji de sporen van Charles Lemaires expeditie in de late 19de eeuw naar de toenmalige Kongo-Vrijstaat. Deze wetenschappelijke expeditie bracht het gebied in kaart en verzamelde voorwerpen voor het 'Musée du Congo' (nu het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika) in Tervuren. Baloji bezocht dezelfde streek en nam op dezelfde plaatsen foto's. Hij plaatst vraagtekens bij de documentaire aard van deze foto's en bekritiseert de schijnbaar onpartijdige, antropologische blik. De koele, documentaire aura van de originelen botst in Baloji's werk met de hedendaagse realiteit van de mijnen, de dorpen en de nakomelingen van mensen die meer dan honderd jaar geleden werden gefotografeerd. Door zijn foto's naast de expeditiefoto's te plaatsen vertelt Baloji zijn eigen verhaal en herinnert hij ons eraan dat voorstellingen van de koloniale 'onderdanen' vergezeld gingen van een onrechtvaardig beleid, gebaseerd op geweld en schendingen van de mensenrechten.

Het uitgangspunt van Entartete Kunst Lebt is een berucht hoofdstuk uit de geschiedenis, namelijk de tentoonstelling 'Entartete Kunst' die Adolf Hitler in 1937 in München organiseerde. De term 'ontaarde kunst' werd door de nazi's gebruikt om de toenmalige avant-gardekunst te beschrijven, waarvan er veel werd in beslag genomen of vernietigd. Yael Bartana's animatiefilm is geïnspireerd op een van deze verloren gegane schilderijen: Kriegskrüppel (Oorlogsinvaliden, 1920) van Otto Dix (1891-1969). Het werk, dat de groteske karikaturen van vier verminkte en misvormde oorlogsinvaliden toont, vormt een bijtende kritiek op de oorlog. In Bartana's film wandelen deze figuren een voor een het scherm binnen, waarna ze zich beginnen te vermenigvuldigen en uiteindelijk de hele filmische ruimte 'veroveren'. Bartana doet dit verloren gegane meesterwerk weer opleven en past een vorm van poëtische rechtvaardigheid toe. Tegelijkertijd brengt ze hulde aan de vrijheid van meningsuiting en de kracht van kunst en toont ze hoe de spookbeelden uit de geschiedenis opstaan om in het heden rond te waren.

Op een bewust emotieloze en nuchtere manier documenteert het werk van Taysir Batniji de realiteit van het hedendaagse Palestina. Hij richt zich op het probleem van het verbod op vrij verkeer, de toestand van vastzitten en isolement, de realiteit van het leven met beperkte middelen en de kwestie van personen die hun woonplaats moeten verlaten. GH0809 (Gaza Houses) bestaat uit een reeks foto's die, in de reclamestijl van immobiliënkantoren, beelden tonen van huizen in Gaza die in 2008-2009 door Israëlische militaire aanvallen werden verwoest. De begeleidende tekst geeft telkens informatie over het bouwplan van het huis en het aantal inwoners. Batniji's tekeningen vertrekken ook vanuit de werkelijkheid maar zijn veel suggestiever en mysterieuzer. In de huiselijke objecten of situaties die hij schetst, zien we een scherpe commentaar op de praktische problemen waar mensen mee te maken krijgen en hun vindingrijkheid in het zoeken naar oplossingen; tegelijk suggereren ze steeds een gevoel van verlies.

The Bullet-Proof Angela Davis, 2011

Truths and Lies, 2012 (installation detail, Khe Sanh 71-72 recto and verso) Zippos

Benassi verzamelde over de hele wereld Zippo-aanstekers die dateren uit de periode van de oorlog in Vietnam. Ze dragen gravures die hun functie als talisman tonen en ruimte bieden voor politieke zelfexpressie. Voor Truth and Lies legde Benassi de originele Zippo's naast 'vervalsingen' die ze zelf graveerde, waardoor ze de toeschouwer ertoe aanzet na te denken over de blinde vlekken van de oorlog. De installatie The Bullet-Proof Angela Davis is genoemd naar de legendarische figuur van het anti-Vietnamprotest, die ook een politiek activiste en leider van de Black Panther Party was. De glazen kubus refereert aan het kogelvrije schild dat Davis beschermde toen ze op 30 juni 1972 haar toespraak hield in Madison Square Garden in New York. In de kubus wordt een symfonie gespeeld die de componist Luigi Nono ter ere van Davis componeerde. Wat verderop verwijst een kleine aquarel naar de spoken van de oorlog en de herinneringen aan protesten.

Edward Burtynsky's werk onderzoekt de gevolgen van menselijke ingrepen in het landschap en de natuurlijke omgeving. Three Gorges (uit zijn reeks China) documenteert de bouw van de grootste en krachtigste hydro-elektrische dam ter wereld op de Yangtze en de effecten ervan. Dit project leidde tot de evacuatie van meer dan 1,5 miljoen mensen (de grootste die ooit in vredestijd plaatsvond), met verwoestende gevolgen voor de lokale gemeenschappen en voor het milieu. Burtynsky's foto's beschrijven zowel de industriële machine in actie als het apocalyptische landschap dat ze achterliet. De beelden zijn zorgwekkend iconisch en tonen de menselijke en politieke overmoed. Want het project is tekenend voor China als groeiende economische en industriële grootmacht en voor de totale minachting van de staat voor de machtelozen en stemlozen, terwijl het 'Nieuwe China' in zijn zoektocht naar 'vooruitgang' alles letterlijk platwalst.

Cengiz Çekil is een van de sleutelfiguren van de Turkse hedendaagse kunst. Hij ontwikkelde een non-narratieve poëtische taal om de positie van de kunstenaar, die zich in de greep voelde van de dramatische en gewelddadige politieke omwentelingen van zijn tijd, te registreren en te articuleren. De installatie Towards Childhood, Since Childhood bestaat uit twaalf Coca-Colaflessen die aangepast werden zodat ze op met de hand gemaakte molotovcocktails lijken, met laagspanningslampen die een sinistere gloed verspreiden. Het werk werd in 1974 gecreëerd voor Cengiz Çekils eerste tentoonstelling in Parijs. Het maakt gebruik van alledaagse voorwerpen om de stijging van het politiek gemotiveerde geweld in Turkije te becommentariëren (na een militaire staatsgreep in 1971 werd de staat van beleg afgekondigd en die werd pas in 1973 opgeheven). Met haar suggestieve titel en speelse, geknutselde stijl suggereert de installatie affectieve associaties met de kindertijd, maar ook de traumatische brutaliteit van een tijd waarin terrorisme een onderdeel van het dagelijks leven leek, voor kinderen evengoed als voor volwassenen.

Alejandro Cesarco (Uruguay, 1975) Zeide Isaac, 2009

Alejandro Cesarco's grootvader is de hoofdpersoon, het onderwerp en de acteur van de film Zeide Isaac. Maar is het een portret van Cesarco's grootvader, de 94-jarige overlevende van de Holocaust? En zo ja, wat voor een portret? Terwijl de oude man zijn persoonlijke geschiedenis overdenkt, is het eigenlijk een geschiedenis waarvoor het script werd geschreven door zijn kleinzoon. De rigoureuze compositie van de shots gaat gepaard met de voice-over van de grootvader, die met een aandoenlijk accent maar in welbespraakt Spaans werd ingesproken. De grootvader zegt: 'In het kamp is een van de redenen die iemand ertoe kunnen drijven te overleven het idee een getuige te worden.' Zijn monoloog is een reflectie over herinnering: hoe herinneren we ons iets? Wat zijn de beperkingen van de herinnering? En wat gebeurt er wanneer ze aan de volgende generatie wordt doorgegeven?

Olga Chernysheva (Russia, 1962) Festive Dream, 2005

Festive Dream draait rond een eenvoudige man die ligt te slapen op een bank. Hij droomt van een wereld van gelijkheid en van een land van overvloed, waar aardappelpuree royaal wordt uitgedeeld, waar kinderen spelen en vrouwen dansen. Hij droomt in het Rusland van vandaag, dat wordt gekenmerkt door opvallende sociale ongelijkheden. Maar in zijn droom worden alle problemen opgelost en zijn alle rechten gegarandeerd: collectief samenleven zonder bureaucratie, gratis eten zonder tekorten en vrijheid zonder vrijemarktmechanisme. In deze film keert Chernysheva terug naar de dromen van de vroegere Sovjetstaat. Ze maakt daarbij gebruik van een subjectieve montage van documentair materiaal dat collectieve socialistische rituelen toont. Hoewel het Sovjet-systeem geen burgerlijke vrij-heden kende, garandeerde het toch resoluut economische rechten. Na de instorting van het systeem werden voormalige economische rechten ontmanteld, en burgerlijke rechten zijn er nog steeds niet. Behalve deze film wordt ook een reeks tekeningen getoond die een reflectie vormen op de dagelijkse realiteit en de moeilijke omstandigheden van daklozen.

Johan Creten (Belgium, 1963) Eagle with eyes – the price of freedom is eternal vigilance, 2002

Cretens vroege sculptuur Naissance d'une Ombre bestaat uit de kop van een adelaar (in veel culturen een symbool van macht) die bedekt werd met 'uitwerpselen van duiven' – hier evocatief weergegeven in gekleurd email. Bijna tien jaar later werkte Creten deze ideeën dieper uit in het beeld Eagle With Eyes – The Price of Freedom is Eternal Vigilance. Terwijl het eerste werk de belofte van ruïnes visualiseert, is het laatste een heldere, sterke en dominante sculptuur. De adelaar is een terugkerend thema in Cretens werk. In tegenstelling tot Amerikaanse legenden, waarin arenden een symbool van vrijheid zijn, schrijven de Indo-Europese culturen er soms zeer verschillende, zelfs tegengestelde betekenissen aan toe. Het beeld van een adelaar kan zowel staan voor vrijheid als voor autoriteit en repressie, en het werk van Creten waarschuwt ons voor het glibberige van een dergelijke symboliek.

Ninar Esber (Lebanon, 1971) Triangle, 2012

Deze video bestaat uit een eenvoudige opeenvolging van citaten, begeleid door Triangle, een ritmisch instrumentaal nummer dat in 1979 door de Franse undergroundzanger Jacno werd uitgebracht. De beroemde minimalistische muziek geeft de geest van jeugdige rebellie weer, maar de citaten komen uit een heel andere hoek. Ze zijn Esbers persoonlijke 'collectie' van verboden voor vrouwen en vormen van onderdrukking van vrouwen. De video draait de verbodsbepalingen tegen vrouwen om tot positieve verklaringen en neemt een confronterende houding van opstandigheid en protest aan, die weerklinkt als een wereldwijd feministisch manifest (voor alle vrouwen, maar vooral voor hen die in onderdrukkende Arabische landen leven). Het werk viert ongehoorzaamheid en het overtreden en afwijzen van onderdrukkende regels, wetten en reguleringen en biedt verweer tegen despotische patriarchale normen. Triangle neemt het op voor vrouwen die 'weigeren een mannelijke voogd te hebben', 'hun blik niet neerslaan' en 'geloven dat ze gelijk zijn aan mannen'.

Stelios Faitakis Imposition Symphony (detail), 2011 Latex, acryl, gespoten verf 4,67 × 20,02 m

Aan de Byzantijnse schilderkunst ontleende Stelios Faitakis niet alleen de starre vormelijkheid van de figuren, maar ook de vervormde perspectieven en het mythologische tijdskader. In plaats van afbeeldingen van engelen, heiligen en de dualiteit van het paradijs en de hel schildert hij echter hedendaagse burgers die gevangenzitten in een heldhaftige tweedeling van utopie versus dystopie. Zijn geschilderde paradijs zit vol hedendaagse geneugtes: technologische snufjes, clubcultuur en digitale roem, voedsel, drank en drugs naar behoefte. Alle rechten op individuele zelfexpressie worden tot het uiterste gedreven. De visie van ongebreideld consumentisme en eeuwige stedelijke ontspanning verwordt tot een dystopie van een onderdrukkend entertainment en een individualisme dat technologisch wordt verheer-lijkt. Deze beelden van extreem individualisme en door Facebook aangedreven collectivisme lijken bijzonder anachronistisch en dystopisch, en suggereren een 'point of no return'.

Ali Ferzat (Syria, 1951) Cartoons

Ali Ferzat is een van de meest vooraanstaande cartoonisten en politieke satirici in de Arabische wereld. Zijn werk focust op Syrië en het Midden-Oosten en werpt een blik op onder meer mensenrechtenschendingen, autocratie, bureaucratie en de idealen van vrijheid en democratie. Oorspronkelijk vermeed Ferzat het echte mensen te karikaturiseren, maar sinds de Syrische op-stand zie je alsmaar meer herkenbare personages in zijn cartoons, onder wie President Bashar al-Assad. Ferzat bekritiseert het regime fel. Vorig jaar werd hij ontvoerd door de Syrische veiligheidstroepen, die hem in elkaar sloegen en zijn handen braken als 'waarschuwing'. Zijn cartoons zijn verboden in landen als Jordanië en Libië en hij werd met de dood bedreigd. Ondanks dit alles blijft Ferzat de corruptie en het machtsmisbruik in de Arabische wereld bekritiseren en de grenzen van de vrijheid van meningsuiting verleggen.

Ziyah Gafiç (Croatia, 1980) From the series State of Ignorance, 2009
Ziyah Gafiç (Croatia, 1980) From the series Trans Islam, 2009

De fotograaf Ziyah Gafic versloeg belangrijke gebeurtenissen in landen zoals Irak, Koerdistan, Tsjetsjenië, Libanon, Afghanistan, Pakistan en Palestina. De genocide in Rwanda was een van de ernstigste mensenrechtenschendingen in de naoorlogse periode. Verkrachting werd er gebruikt als een wapen en bracht een hele generatie kinderen voort die uit haat werden geboren. Children of Hate documenteert deze kinderen, terwijl ze in de camera kijken of naar ergens anders. Het valt moeilijk te zeggen of ze zich bewust zijn van hun hachelijke situatie. Short Notice bestaat uit een reeks portretten van Pakistanen, voornamelijk etnische Pasjtoenen, die het federaal bestuurde tribale gebied zijn ontvlucht als gevolg van gevechten tussen veiligheidstroepen en de Taliban. Deze mensen werden vaak gedwongen om op korte termijn hun huis te verlaten. Ze worden hier getoond met de weinige bezittingen die ze konden redden.

Ganzeer The Mask of Freedom, 2011 Sticker

Ganzeer (ook bekend als Mohammed Fahmy) is een straatkunstenaar, grafisch ontwerper, illustrator, beeldend kunstenaar, blogger en activist, hoewel hij al deze labels waarschijnlijk zou verwerpen. Zijn werk is uitgegroeid tot een van de drijvende krachten achter de politieke en revolutionaire graffiti en street art in Caïro. In het kader van Newtopia heeft Ganzeer een nieuwe muurschildering gemaakt voor de stad Mechelen.

In de woorden van de kunstenaar: 

'Precies een jaar voor de Egyptische revolutie van 25 januari marcheerden miljoenen mensen overdag naar het Tahrirplein in Caïro. Sommigen droegen vlaggen, sommigen hadden sjaals om, anticiperend op de val van de regering, weer anderen droegen de portretten van onze gevallen martelaren. Het meest dominante martelaarsportret was het gezicht van Khaled Said, de Alexandrijnse jongen die door de lokale politie werd doodgemarteld. 25 januari was de dag van de revolutionaire bedevaart, het Tahrirplein was het revolutionaire Mekka en Khaled Said was de revolutionaire Jezus Christus.
De ervaring van die dag deed me nadenken over wat er van de 25 januari-mythologie zou worden naarmate de tijd verstreek. Zouden er verhalen worden verzonnen en verspreid over het geloof en de levenswijze van Khaled Said? Zouden er details van zijn marteling worden doorgegeven van de ene generatie op de andere? Zou het Tahrirplein uitgroeien tot een heiligdom waar miljoenen mensen naartoe trekken in de hoop een soort revolutionaire geest op te roepen? En als we het idee verder doortrekken: wat als er een volledig fictieve "profeet" werd gecreëerd? Een die een wereldwijde revolutie bepleitte die nooit echt heeft plaatsgevonden. Wat als portretten van die zogenaamde profeet overal ter wereld muren zouden opsmukken? Wat zou men binnen vijf jaar maken van deze bewaard gebleven portretten? En wat binnen tien jaar? Vijftig? Honderd?'

Kendell Geers A Rose by Any Other Name, 2007 Politieknuppels en bladgoud 35 × 60 cm

Kendell Geers stelt dat mensen al te vaak de mensenrechten verwaarlozen als ze eenmaal een hoge standaard van luxe en comfort hebben bereikt. Hij is van mening dat de vrijheid om zonder angst voor vervolging te leven vaak ontaardt in een vrijheid om te consumeren. Aangezien het kapitalisme ons doet geloven dat we niet vrij zijn tenzij we consumeren, vergeten we dat onze levensstijl wordt gecreëerd op een manier die de rechten van anderen schendt, meent hij. Geers besloot zijn solo-uitnodiging voor Newtopia open te stellen en gasten en vrienden uit te nodigen om hun persoonlijke visie op en interpretatie van dit complexe onderwerp te delen. Elk van de kunstenaars werd uitgenodigd omdat hij of zij een grondige ervaring uit de eerste hand heeft in het omgaan met vragen rond mensenrechten.

Met werk van onder meer:
Marina Abramovic, Banksy, Belinda Blignaut, Nicolas Bourthoumieux, Hakim Bey, Charlie Chaplin, Cendrine du Welz, Femen, Ganzeer, Ilse Ghekiere, Ilya & Emilia Kabakov, Barbara Kruger, Moondog, Félicien Rops, Nedko Solakov, Betty Tompkins, Raoul Vaneigem, Kara Walker, Anna Whaley, Ai Weiwei, Sandy Williams en Zapiro.

El Siluetazo Buenos Aires 21/22 September, 1983 Foto, zwart-wit

Siluetas y Canas, El Siluetazo Buenos Aires 21/22 September, 1983 Foto, zwart-wit

Tussen 1976 en 1983 ontvoerde, martelde en doodde de Argentijnse junta duizenden opposanten tijdens de 'Guerra Sucia', de Vuile Oorlog. Ze werden bekend als de 'desaparecidos', de 'verdwenen personen'. In 1982 - 1983 werkten de kunstenaars Rodolfo Aguerreberry, Julio Flores en Guillermo Kexel samen met een groep moeders van vermiste personen, die al verschillende jaren elke donderdagmiddag uit protest naar het Plaza de Mayo in het centrum van Buenos Aires marcheerden. Samen veranderden ze het Plaza in een gigantisch kunstatelier, waar honderden mensen op grote vellen papier duizenden silhouetten tekenden die de desaparecidos voorstelden. Andere Siluetazos, of silhouetevenementen, volgden. De kunstenaar Eduardo Gil documenteerde deze belangrijke en memorabele artistiek-politieke manifestatie.

Fietas: Yaksha Modi, daughter of Chagan Modi, in her father's shop before its destruction under the Group Areas Act, 17th Street, Fietas, 1976 Inkjetprint, zwart-wit, 45 × 55 cm

In de jaren 1890, kort na de oprichting van Johannesburg, werden drie voorsteden naar de huidskleur van hun inwoners genoemd: Coolie Location (Koelielocatie), Kaffir Location (Kafferlocatie) en Malay Location (Maleierlocatie). Deze laatste werd door haar inwoners Fietas genoemd. Het werd uiteindelijk een van de weinige plekken in de stad die gereserveerd waren voor niet-blanken, die geen stemrecht hadden. Blanken uit een naburige voorstad vonden het maar niets dat niet-blanken zo dichtbij woonden en onder het mom van volksgezondheid en krotopruiming werden de Afrikanen geleidelijk aan gedwongen te vertrekken; alleen de Indiërs bleven over. In 1956 werd Fietas uitgeroepen tot een White Group Area; de Indiërs zouden worden weggestuurd naar een ander gebied. De mensen van Fietas verzetten zich op wettelijke gronden tegen de uitzetting, maar in 1977 viel de politie er met honden binnen en werden de meeste Indiërs gedwongen te vertrekken. David Goldblatt documenteerde de laatste momenten van een gemeenschap die verplicht werd haar huizen en winkels te verlaten.

Leon Golub White Squad XI, 1987 Acryl op linnen 300 × 355 cm

In juni 2001 stelde Leon Golub dat zijn werk je uitnodigt 'in scènes waarin je misschien niet uitgenodigd wil worden.' Zijn schilderijen van folteraars en huurlingen behandelen moeilijke kwesties: schendingen van de mensenrechten, geweld en slachtofferschap, representatie en macht. De reeks The White Squad (1982-1987) beeldt een ondervraging en een arrestatie uit. In White Squad XI dwingt Golub ons om onze eigen relatie tot de afgebeelde wreedheid te onderzoeken. Crank The Future is een reflectie op de eindeloze strijd van de mensheid en op daden van verzet. Het werk toont een rode kosmologische spiraal, een cyborg en een cryptisch uittreksel uit het Egyptische Dodenboek. Het eigent zich historische en hedendaagse grafische stijlen toe en kan gelezen worden als een meditatie over de dood en de onschendbaarheid van het lichaam.

Non! Campagne Anti-Outspan (Paris), Campaign on South Africa

Turkei Heute Political rights in Turkey during the military dictatorship

Het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis (IISG) is een van de grootste documentatie- en onderzoekscentra ter wereld op het terrein van sociale en economische geschiedenis. Sinds zijn oprichting in 1935 zet het Instituut zich in voor het verzamelen, behouden en ter beschikking stellen van het erfgoed van sociale bewegingen wereldwijd. Het IISG is onafhankelijk en is daardoor een natuurlijke bewaarplaats voor het dikwijls bedreigde culturele erfgoed van arbeidersbewegingen en andere emancipatorische groepen en stromingen. Het Instituut bewaart materiaal van groepen die zich tegen de sociale orde verzetten en houdt het erfgoed levend van maatschappelijke stromingen zoals utopisten,
milieubewegingen, provo's, krakers en vegetariërs. Voor Newtopia presenteert het Instituut een reeks affiches uit zijn uitgebreide collectie, die sleutelmomenten van sociaal en politiek activisme en protest uit de naoorlogse periode afbeelden.

We believe in the Power of the Creative Imagination, 1980 Ingelijste fotografische reproducties op papier, vlag, vlaggenstok

Hans Haacke is een conceptuele kunstenaar die wijd en zijd bekend is om zijn kritiek op sociale en politieke systemen. We Believe in the Power of the Creative Imagination focust op FN Herstal, een Belgische wapenproducent die door Amnesty International beschuldigd werd van schendingen van de mensenrechten. Het werk verwijst ook naar het Lam Gods (voltooid in 1432) van Hubert en Jan van Eyck. Op het eerste gezicht lijkt het alsof FN Herstal een creatieve wedstrijd organiseert. De foto's van de middelste drie panelen tonen ons echter waartoe de 'creatieve productie' van wapens kan leiden. Het lijkt erop dat FN zijn leiderspositie in de wapenproductie gelijkstelt aan de voormalige leiderspositie van Vlaanderen in het maken van kunst. Haacke bekritiseert op slinkse wijze het aanvaarden van vernietiging en de productie van dodelijke wapens.

Superdyke, 1975 16 mm-film getransfereerd naar Digibeta, eenkanaalsvideo, kleur, geluid, 25'

De experimentele filmmaker Barbara Hammer is een pionier op het gebied van 'queer cinema'. Haar werk heeft bijgedragen tot het ontwikkelen van een nieuwe lesbische iconografie van het vrouwelijke lichaam, van het feminisme en de homo-emancipatie. Superdyke toont een troep 'amazones' met schilden die door San Francisco marcheren en de publieke ruimte (een bushalte, het stadhuis, een warenhuis,...) symbolisch 'claimen'. De film spot met patriarchale verwachtingen en articuleert een uitbundig idee van lesbische identiteit. Superdyke viert de vrijheid om jezelf te zijn en je seksualiteit in het publieke domein te uiten. Het werk bekritiseert homofobie en eist ruimte op voor het feminisme. Tegelijk gaat het ook over 'de noodzaak dat een opkomende gemeenschap een nieuwe verbeelding verkent'.

Jan Peter Hammer (Germany, 1971) The Anarchist Banker, 2010

Terwijl hij recht in de camera kijkt, vraagt de knappe gastheer van een talkshow of zijn gast, de bankier Arthur Ashenking, 'een visionair of een schurk' is. Ashenking heeft een enorme bonus gekregen bij een financiële reddingsoperatie die de regering voor zijn bank uitvoerde. 'Hoe is dat mogelijk?' wil de gastheer weten. In zijn antwoord brengt de bankier een verwrongen argument aan: hij is een echte anarchist én een bankier. Jan Peter Hammers film geeft een moderne versie van het gelijknamige kortverhaal van de Portugese dichter Fernando Pessoa. Pessoa's dialoog werd hier herwerkt en aangepast aan de huidige tijd van ongebreideld neoliberalisme en crisis. De kijker blijft achter met de overweging hoe we in een situatie zijn aanbeland waarin miljoenen mensen ontberingen kennen die afbreuk doen aan hun recht om in waardigheid te leven.

Any other Business, 2009-2011 Eenkanaalsvideo, kleur, geluid, 3 fragmenten, 16' - 24' - 20'

Any other Business is een geënsceneerde, zes uur durende conferentie met 35 acteurs die in 2009 werd opgevoerd in een commercieel congrescentrum in Amsterdam. Vervolgens verscheen het als een film met dezelfde titel, waarvan drie scènes voor Newtopia zijn geselecteerd. Elke scène is een voorbeeld van een uit de hand gelopen verbale interactie waarbij de deelnemers een productief moment van miscommunicatie creëren. In de getoonde scènes beleven we een fel debat tussen een populistische politica en een zelfbenoemde 'militante antihandenschudder' (Uniformity in Public Conduct), we zien drie voormalige bankiers die vragen ontduiken over hun slechte gedrag en beleid (New Business Governance) en een discussie over sociale maakbaarheid die, tijdens de vragenronde, minder verheffend blijkt dan de organisatoren ons willen doen geloven (Dialogue Day).

Hot Spot, 2006 Roestvrij staal en neonbuis, 220 × 220 cm

Hot Spot, een stalen globe waarop de continenten staan afgelijnd in neonlicht, presenteert een onstabiele planeet. Ze is gekanteld in dezelfde hoek als die van de aarde. Het werk lijkt op elk moment te kunnen omvallen en drukt een gevoel van permanente instabiliteit uit. Het suggereert dat de hele wereld een potentiële gevarenzone is, waar elk moment oorlogen kunnen uitbreken en waar het menselijk leven even kwetsbaar is als altijd. De continenten van neonlicht, die een boosaardige oranje gloed werpen en waardoor de elektriciteit knispert, beelden het naderende gevaar en de dreiging van geweld uit. Elk brandend continent, afgelijnd met transparante lichtbuisjes die gevuld zijn met neongas, is een gesloten lus, een metafoor voor het elektrische circuit dat wordt bedreigd door defecte of toevallige verbindingen, onderbrekingen en explosies. Voor de kunstenares stelt het beeld haar eigen verwarrende herinneringen voor en is het tegelijk een waarschuwing.

The Only Book, 2008 Gelast betonstaal, boek, draad 205 × 105 cm

Diango Hernández' werk put vaak uit persoonlijke herinneringen aan het leven in Cuba en verwijst naar de geschiedenis en de politieke situatie van het land. Hernández verkent vaak het onderwijs, indoctrinatie en het schoolsysteem in een van de laatste totalitaire staten ter wereld. The Only Book is een minimalistische sculptuur, gemaakt van gelast betonijzer, die de vorm heeft van het geraamte van een boekenkast, met daarin een enkel boek: Che Guevara's La Guerra de Guerrillas, in de jaren 1960 het onbetwiste handboek voor revolutionairen. Het werk zinspeelt op het eendimensionale socialistische onderwijsprogramma, terwijl de onvolledige constructie van het werk verwijst naar het onvoltooide socialistische project. Beroofd van een veelheid aan ideeën wordt de structuur een metaforische gevangenis van ideeën.

Binocular Vision, 1988 Uit de reeks Phantom Limb, 1987-1994 Gelatinezilverdruk, 76 × 102 cm	Reach, 1988 Uit de reeks Phantom Limb, 1987-1994 Gelatinezilverdruk, 76 × 102 cm

Lynn Hershmans zwart-witte fotomontagereeks Phantom Limb toont markante combinaties van vrouwenlichamen die versmolten zijn met camera's en tv-schermen. De foto's wijzen op onze afhankelijkheid van elektronica en media, en hoe die ons fysieke en psychologische collectieve zelf binnendringen. De term phantom limb of fantoomledemaat verwijst naar de sensatie die iemand ervaart die een amputatie heeft ondergaan, wanneer hij zich inbeeldt dat het geamputeerde lichaamsdeel nog steeds tot zijn lichaam behoort. Het is een fenomeen dat ook gekenmerkt wordt door pijn en vervorming. Hershmans beelden evoceren een aantal feministische problematieken: de constructie van de vrouwelijke identiteit, de mannelijke blik en hoe vrouwen naar zichzelf kijken. Hershman beeldt het vrouwelijke lichaam af als een gevangene van de camera. Maar in plaats van zich te conformeren staren haar vrouwelijke cyborgs terug naar de toeschouwer. Zo zetten ze vraagtekens bij de onderwerping en komen ze op voor hun eigen rechten.

Wafa Hourani (Palestine, 1979) Darwin was a Palestinian, 2009-2012

Ik vraag me af of de hond en ik hetzelfde recht hebben om te evolueren.
Ja, Darwin was een Palestijn toen hij theoretiseerde over hoe we evolueren.
Dag na dag werd de Palestijnse nek langer, om over de muur te kunnen reiken.
Ze staken hun nek uit om een kijkje te nemen en een blik op hun dierbaren te werpen,

om de bodem aan de andere kant te ruiken, de zee te horen en het zand te voelen.
Hoe meer ze misten, hoe meer ze evolueerden.
Lach, lach, lach, we beginnen er in jullie ogen grappig uit te zien.
Maar natuurlijk zullen we arrogant zijn, en door deze lange nekken zien jullie er erg klein uit.

Wafa Hourani

Satch Hoyt (UK, 1957) Say it out loud!, 2004

Voor Say It Loud! verzamelde Satch Hoyt een duizendtal boeken over onderwerpen die betrekking hebben op de Afrikaanse diaspora, om zo letterlijk een platform voor vrije meningsuiting te creëren. Een soundscape met een loop van James Browns funknummer Say It Loud – I'm Black and I'm Proud uit 1968 schalt uit vier luidsprekers. De kunstenaar laat het woord 'black' uit de tekst opzettelijk achterwege en moedigt de deelnemers aan om het te vervangen door zelfgekozen woorden. Fragmented verwijst naar de nasleep van de bombardementen van 1945 op Berlijn, toen de zogenaamde 'Trümmerfrauen' (puinvrouwen) het bevel kregen om deel te nemen aan de naoorlogse schoonmaak. Omdat veel 'Trümmerfrauen' het slachtoffer waren van verkrachting door soldaten van het Rode Leger, onderzoekt deze reeks het misbruik van vrouwen in oorlogstijd en suggereert ze de fysieke littekens van de oorlog. Een klankband begeleidt het werk.

September 11, 1973

Untitled (Handshake)

Alfredo Jaar presenteert een selectie van zijn werken die een reactie zijn op de militaire dictatuur in Chili. September 11, 1973 is een kalender van het jaar 1973 die op een normale manier doorloopt tot 11 september, de datum waarop de regering van Salvador Allende werd omvergeworpen. Opus 1981/Andante Desesperato bevat een foto van Susan Meiselas die sandinistische guerrillastrijders toont die zich verbergen terwijl een man klarinet speelt. Dit beeld inspireerde Jaar om een video te maken waarin hijzelf een poging doet om klarinet te spelen: een 'kreet' tegen geweld en onderdrukking en een toespeling op de verlossende kracht van muziek. Untitled (Handshake) bestaat uit covers van Time die Henry Kissinger en Salvador Allende tonen. Eronder is ook een zwart-wit krantenknipsel te zien met een foto van Kissinger die de hand van Augusto Pinochet schudt. Het werk verwijst naar de verwikkeling van de Verenigde Staten in de militaire staatsgreep in Chili. Nothing of Very Great Consequence bevat een onthullende transcriptie van een gesprek tussen Kissinger en Nixon dat vijf dagen na de militaire staatsgreep van Augusto Pinochet plaatsvond.

Khaled Jarrar (Palestine, 1976) The State of Palestine, ongoing since 2011

Khaled Jarrars stempelproject State of Palestine is gegroeid uit een eerder artistiek project met de titel Live and Work in Palestine. Terwijl hij een manier zocht om de bezetting van Palestina aan te kaarten, ontwierp Jarrar een stempel met het symbool 'State of Palestine', die dient om echte paspoorten mee af te stempelen. In een poging om een boodschap over te brengen aan iedereen die bereid is het risico te nemen dat de stempel van de 'State of Palestine' in zijn of haar paspoort met zich meebrengt, gebruikt het project kunst in een open confrontatie met de werkelijkheid. Nadat Jarrar zijn idee uit de doeken heeft gedaan aan de houder van een paspoort en heeft uitgelegd wat voor risico's die kan lopen met Israëlische grenswachten, stempelt hij het embleem met de beeltenis van de Palestijnse Honingzuiger (een vogel) in het paspoort. In de tentoonstelling zijn ook postzegels met 'State of Palestine' erop te zien. Deze werden in België geproduceerd voor Newtopia en kunnen als echte zegels worden gebruikt.

(Casse-toi alors) Pauvre canard, 2009

Studie in grijswaarden (Study in gray scales), 2011

Sven 't Jolle vertrekt vaak van tekeningen waarin hij sociale, politieke, culturele, historische en artistieke onderwerpen op een associatieve manier met elkaar combineert. Arbeiterfrau mit Kind is een sculptuur die gebaseerd is op het gelijknamige werk van de Duitse kunstenaar Christoph Voll (1897-1939). Ze toont een moeder met haar kind en dient als verhaallijn voor het samenbrengen van drie sculpturen van 't Jolle die formeel heel erg verschillen. Samen met Studie in Grijswaarden en Personnage au bras gauche levé (d'après A. Derain) lijkt het geheel een groep individuen van verschillende generaties voor te stellen. Het wijst op de uitgestelde pensioenleeftijd, een van de vele besparingsmaatregelen die recent werden genomen in België. Door werken van andere kunstenaars te herinterpreteren zet 't Jolle mensen in de schijnwerpers die hun leven gewijd hebben aan de sociale strijd. De hier getoonde tekeningen (die deel uitmaken van een langetermijnproces en die afkomstig zijn uit talrijke schetsboeken) illustreren zowel het denkproces van de kunstenaar als de onderwerpen die hem bezighouden.

Procedure Room, 2009-2010 (detail) Zeefdruk op 8 porseleinen borden

Nikita Kadan is een kunstenaar, activist en schrijver die vaak met anderen samenwerkt rond thema's als geschiedenis, het geheugen en kwesties rond de mensenrechten in de voormalige Sovjetrepublieken, met name in Oekraïne. Procedure Room is een reeks tekeningen die de wijdverspreide martelmethoden van de Oekraïense politie illustreert. Kadan heeft ze uitgevoerd in de stijl van medische handboeken uit de Sovjetperiode en gedrukt op porseleinen souvenirborden. Het project gaat over het brutale politiegeweld en Kadans kijk op het lichaam als 'iets persoonlijks (niet-vervreemd)', 'iets privaats (een ruilobject)', en 'iets wat bestaat voor het algemeen welzijn (toevertrouwd aan geüniformeerde professionals)'. Het project werd geraliseerd met de hulp van Yekaterina Mischenko, een auteur en mensenrechtenactiviste die de teksten over martelprocedures schreef voor de affiches die in de openbare ruimte worden opgehangen.

Migrant 7, 2009 Uit de reeks Waraq Olieverf op houten paneel

Waraq, Hayv Kahramans reeks olieverfschilderijen op paneel, onderzoekt de toestand van de Iraakse diaspora, de gevolgen van oorlog, ontheemding, vervreemding, trauma, verlies en genderkwesties. Het Arabische woord waraq betekent 'papieren kaarten'. De titel verwijst naar kaartspelen, een populair tijdverdrijf van veel Irakezen. Kahramans kaartspelen alluderen op verhalen over identiteitsverlies, desintegratie, vijandigheid en angst. Grote panelen, die een gespiegeld beeld tonen van mannelijke en vrouwelijke figuren – weergegeven in een gestileerde iconografie met golvende lijnen – vermengen invloeden uit de islamitische, Perzische, Japanse en Italiaanse renaissanceschilderkunst en de art nouveau. Al deze figuren lijken te zweven in een overgangsgebied dat doordrongen is van een gevoel van trauma, terwijl hun spiegelbeelden verwijzen naar de gespleten identiteit van de toestand van diaspora.

The Torn First Pages, 2004-2008

Ko Than Htay was een Birmese boekhandelaar die veroordeeld werd tot drie jaar gevangenisstraf omdat hij uit elk boek dat hij verkocht de eerste bladzijden scheurde. Die pagina's waren voorbehouden aan de propaganda die het militaire regime liet drukken in elke krant, elk tijdschrift of boek dat in het land werd geproduceerd. Amar Kanwars monumentale video-installatie neemt dit verhaal als uitgangspunt. Ze schetst de historische omstandigheden en de extreme sociale situatie in Birma (nu Myanmar): de onderdrukking van etnische minderheden, de systematische schendingen van de mensenrechten en de vaak gewelddadige dood van dissidenten. De kern van zijn gefragmenteerde verhaal wordt gevormd door een engagement met poëzie als een vorm van bewijsmateriaal. Voor Kanwar is een beeld altijd een 'presentatie van poëzie'. Daarbij horen onvermijdelijk ook vragen rond het bewijzen van iets anders – criminaliteit, onderdrukking, veerkracht en weerstand.

Fallin' Dictators, 2011-2012 35 mm-diaprojectie

Lina Khatibs werk Fallin' Dictators kijkt naar de beelden die Arabische dictators van zichzelf hadden gepropageerd voor ze ten val kwamen. Het werk bevat foto's van affiches, spandoeken, aanplakborden en andere openbare afbeeldingen van Arabische leiders, verzameld vóór de Arabische lente. 'Waar je ook gaat, het geluk heerst en het leven is mooi', beweert een billboard met een lachende Moammar Khaddafi. 'In het belang van democratie en stabiliteit', beweert een ander, dat Hosni Moebarak laat zien die poseert met een zonnebril op. Fallin' Dictators toont die beelden in sepiatinten, om een vervlogen tijdperk te symboliseren. Sepia roept ook de kleur op van herfst en vallende bladeren. De oorspronkelijke beelden van de dictators ordenden de relatie van de mensen tot de ruimte waarin die beelden werden getoond. Het werk keert die dynamiek om en laat de geboorte doorschemeren van een nieuwe Arabische wereld, vrij van demagogen.

Migration to Europe via Lampedusa, 2009-2010 Print op papier, 205 × 250 cm

Thomas Kilppers werken belichten vaak omstreden politieke of historische kwesties, waaronder repressie door de staat en immigratie. Hiertoe gebruikt hij vaak grootschalige, sitespecifieke en arbeidsintensieve artistieke interventies, installaties en inkervingen in vloerbedekking, die leiden tot grote afdrukken. De afdruk die hier getoond wordt, verwijst naar de hachelijke situatie van immigranten, vooral van Afrikanen die via het Italiaanse Lampedusa migreren. Het eiland is nu een van de belangrijkste toegangspoorten voor illegale immigranten uit Afrika. Elk jaar proberen meer dan twintigduizend migranten die dromen van een beter leven vanuit Afrika naar Europa over te steken in kleine, overvolle boten. Vaak slaat hun 'reis van hoop' om in een dodelijke tragedie – en velen sterven op zee. Bovendien komt er vanuit de internationale gemeenschap steeds meer kritiek op de situatie in het overvolle tijdelijke opvangcentrum voor immigranten op het eiland.

Untitled Disaster, 2010

In de film Untitled Disaster worden we geconfronteerd met een hachelijke situatie die heel courant is geworden: vervuiling van de bodem en van het water, een schending van ons (mensen)recht op een schoon milieu. We zijn getuige van een begrafenis. Een man – wellicht een visser – draagt voorzichtig een grote dode vis. De man loopt door een kaal landschap, op zoek naar een plek om een put te graven. Uiteindelijk vindt hij een plek die past bij zijn doel, en met een houweel begint hij te graven. Hij legt de dode vis zorgvuldig in het graf en bedekt hem met aarde. Het is een requiem voor de vissen en voor alle dieren die lijden onder de hand van de mens.

Oxygen Towers, 2005

In Oxygen Towers stelt Kozakiewicz voor om een glazen wolkenkrabber te transformeren tot een ecologische visie. Zijn gebouw lijkt gedeeltelijk op menselijke longen. Het werk, tegelijk een hangende tuin en een stadsoase, biedt een groene oplossing voor stedelijke architectuur. Binnen ademt de moderne mens kunstmatige lucht die verwarmd of geklimatiseerd is. Deze permanent geklimatiseerde moderniteit verwaarloost, met een totale onverschilligheid voor de natuur, een fundamentele menselijke behoefte aan frisse lucht en het recht daarop. Toegang tot schone lucht wordt erkend als een fundamenteel recht, dat vaak wordt bedreigd door luchtvervuiling. In een reactie op de onduurzame architecturale gewoontes die gebaseerd zijn op lage olieprijzen wil Kozakiewicz de steden het recht op ademen teruggeven. Oxygen Towers stelt een model voor van een synthetische antropologische stedenbouw die openstaat voor de lokale ecologie.

Nevan Lahart maakt arbeidsintensief werk met een breed scala aan media, waarbij hij oneerbiedige sociale commentaren creëert die vaak sterk politiek geladen zijn, maar ook doortrokken van een bijtende humor. De installatie Left Over Rights is een nieuwe opdracht voor Newtopia. Met karton en andere lofimaterialen heeft Nevan Lahart de ingang van de Academie omgevormd tot een expansieve, speelse, anarchistische en kritische installatie. Zijn confronterende, wrange benadering dwingt ons vragen te stellen over onszelf en over de maatschappij waarin we leven. Zoals de kunstenaar het zelf stelt: 'De Mensenrechten veranderen in de afdeling Human Resources van een internationale onderneming. De westerse bedrijfswereld slaat de imperiale trommel op de toon van "democratie voor iedereen", terwijl ze tegelijkertijd de soevereiniteit van de Oude Wereldorde uitholt en vervangt door een nieuwe slavernij van financieel lijfeigenschap. Het is tijd om minder overmoedig te zijn en wat banger te worden van deze Brave New World.'

"Big Red" and LC-130 Hercules

An-My Lê werd in 1960 geboren in Saigon en kwam in 1975 als politiek vluchtelinge naar de Verenigde Staten. Tussen 1994 en 1998 keerde ze verschillende keren terug naar Vietnam om haar geboorteland in vredestijd te ontdekken en te fotograferen. Sinds 1999 heeft An-My Lê twee militaire conflicten onderzocht die de laatste halve eeuw de Amerikaanse geschiedenis hebben bepaald: de oorlog in Vietnam en de recente oorlog in Irak. Events Ashore bestaat uit kleurenfoto's die wereldwijd werden genomen op verschillende plaatsen langs kusten en oceanen – in West-Afrika, Japan, Vietnam, Koeweit en Antarctica – waar het US Marine Corps en de Navy strategische militaire bases hebben. De zeegezichten volgen het spoor van de macht en plaatsen vraagtekens bij de legitimiteit van territoriale wateren en gemilitariseerde zones. Ook verwijzen ze naar artistieke afbeeldingen van landschappen, van de 19de eeuw tot vandaag.

Convention Relating to the Status of Refugees, Article 33. Prohibition of expulsion or return, 2002-2003

Thomas Locher presenteert uitvergrote foto's van geselecteerde artikelen uit de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (1948), waarop hij met de hand notities heeft geschreven. Hij onderzoekt, analyseert en deconstrueert het taalgebruik in de Verklaring, om zo te wijzen op linguïstische problemen en het vaak willekeurige of onbezonnen woordgebruik. Locher nodigt ons uit om na te denken over de sociale en politieke implicaties die deze taal kan hebben op het leven van mensen. Hij vestigt de aandacht op de doeltreffendheid van de taal in kwestie en wijst op de verschillen tussen de theorie en de praktijk van mensenrechten. De foto's zijn bevestigd op behangpapier dat beeldfragmenten bevat van Paolo Uccello's Miracolo dell'ostia profanata (1465-1469), Athanasius Kirchers Musurgia Universalis (1650), Denis Diderot en Jean-Baptiste Le Rond d'Alemberts Encyclopedie (1750) en Gustave Courbets L'Atelier du peintre (1855). Deze fragmenten zijn een toespeling op de constructie van subjectiviteit, bedreiging en controle.

Spread B-011, 2009 Collage op canvas

MadeIn Company werd in 2009 opgericht door de curator en kunstenaar Xu Zhen. MadeIn is gevestigd in Shanghai en heeft een gemengde identiteit: deels reclamebureau, deels kunstenaarscollectief, deels bedrijf. De reeks Spread eigent zich ideeën en visuele elementen toe uit tekenfilms, cartoons en stripverhalen van over de hele wereld. Spread B-011 is een collage die de cartoonesthetiek exploreert in een epos van de globale wereld: Obama als een zegevierende Indiaan die trots een sixpack laat zien, omringd door boze burgers die borden met 'Tax Me Not' omhooghouden, gesluierde moslima's, een Chinees-Japans slagschip. Het werk verwijst naar actuele conflicten en onrust in de wereld en verkent daarbij de kloof tussen sociale idealen en hun echte toepassing, op een tegelijk boeiende en geestige manier.

We are Here Tonight to Celebrate Our Unknown Ancestors, 2009 Gespoten verf, gouache en collage op papier

Hail to the Great Ones, 2007 Gespoten verf, acryl, gouache, verbrand papier en collage op papier

Basim Magdy's multidisciplinaire praktijk draait om raadselachtige verhalende structuren en verbeeldingssprongen. Hij verkent het gebied tussen realiteit en fictie en laat onaangename realiteiten samenvallen met een utopische visie op de toekomst. De reeks tekeningen They Built a Majestic Matchstick City that Simulated their Reality gaat over cycli van vallen en opstaan, hoop en teleurstelling. In We Are Here Tonight to Celebrate Our Lost Ancestors verschijnt het dreigende zwarte skelet van een prehistorisch monster tegen een achtergrond van vrolijk gekleurde ballonnen en linten. In Hail to the Great Ones wordt een varken aan het spit geroosterd in een boot op zee, met op de achtergrond een prachtige zonsopgang. De woorden eronder, 'Eeuwige roem wacht op hen die sterven voor het welzijn van anderen', creëren een tegelijk utopisch en dystopisch gevoel. Uiteindelijk verwijst Magdy's universum naar de dilemma's en het lot van de mensheid.

Shake, 2011 (detail) 59 ingelijste foto's

Protest, 2012 (detail) Uitgeknipte zwart-witfoto's, gemonteerd op een plank

De titel van het werk Albert verwijst naar Albert Pierrepoint, de laatste overheidsbeul van Engeland, die actief was tussen 1932 en 1955. De kleine potloodportretten van Pierrepoints slachtoffers, gebaseerd op foto's die Molloy vond, zijn een reflectie op de morele en ethische dilemma's van de doodstraf. Wie was onbetwistbaar schuldig, wie was misschien onschuldig? Het valt onmogelijk te zeggen. Vanuit het standpunt van de mensenrechten is de doodstraf ontoelaatbaar, en toch wordt ze in verschillende landen nog steeds toegepast. Zestig procent van de wereldbevolking woont in landen waar nog altijd executies plaatsvinden, die steeds vatbaar zijn voor onrechtvaardigheid of juridische fouten. Deze impasse werd in Molloys werk op rake wijze vastgelegd. Het confronteert ons met de menselijke tol van de beslissingen die de staat neemt over mensenlevens.

Shake is een installatie van persfoto's met daarop verschillende wereldleiders die elkaar de hand schudden: George W. Bush schudt Saddam Hoessein de hand, Saddam Hoessein schudt Mahmoud Ahmadinejad de hand, enzovoort, in een soort visuele domino. Deze lange keten van lachende figuren die elkaar begroeten, toont momenten van politieke vriendschap, die enkele foto's later kunnen uitmonden in vijandschap. Zijn deze machtige mannen vrienden, medeplichtigen of partners in crime?
Protest omvat uitgeknipte zwart-witfoto's en krantenknipsels over demonstraties van over de hele wereld. Het minuscule formaat van de foto suggereert dat de macht van de demonstranten beperkt is, en toch blijven ze voor hun rechten strijden. De solidariteit waarvan we hier getuige zijn, vraagt om empathie met hen die invloed proberen uit te oefenen op hun eigen lot en, hoe klein ze ook zijn, op dat van de wereld.

ONU, Intervention, 53rd session of the Commission on Human Rights, UN, Geneva, 1997

Gianni Motti doet interventies in de openbare ruimte en in de media. In 2004 zat hij tijdens de halve finale enkelspel heren op het tennistoernooi van Roland Garros in Parijs in het publiek en trok hij een gele zak over zijn hoofd. Het was een zak zoals die ook werd gedragen door de Iraakse gevangenen in Abu Ghraib. De actie was zo getimed dat ze samenviel met het bezoek van George W. Bush aan Parijs. Motti's interventie werd over de hele wereld uitgezonden en stelde de late reactie van de media op de wantoestanden in Abu Ghraib in vraag. In 1997 infiltreerde Motti in een VN-zitting over mensenrechten in Genève, waarbij hij op de stoel van de afwezige Indonesische afgevaardigde ging zitten. Toen hij aan de beurt was, sprak hij namens etnische minderheden en gaf hij de machthebbers een les in mensenrechten: lichamelijke integriteit, menselijke waardigheid en vrijheid van meningsuiting.

Uit de reeks Post-Election Violence, 2007-2008 Digitale kleurenfoto's

In 2008 documenteerde Boniface Mwangi het geweld dat plaatsvond in de grote sloppenwijk van Kibera (Nairobi) na de verkiezing van president Kibaki. Na de verkiezingen, waarvoor miljoenen Kenianen wijd en zijd reisden en urenlang in de rij stonden om hun stem uit te brengen, manipuleerden de twee presidentskandidaten, Mwai Kibaki (van de etnische groep Kikuyu) en Raila Odinga Amollo (van de etnische groep Luo) beiden de stemmen. Kibaki manipuleerde meer dan Amollo – en won. Toen Kibaki werd verkozen, vreesden de andere stammen (Kenia telt er 48) dat er geen rekening zou worden gehouden met hun politieke belangen. Met de hulp van zijn assistent Brian Emmanuel (die in Kibera woont) fotografeerde Mwangi de verschrikkingen, terwijl het 'ideaal' van de democratie steeds meer vervaagde.

Office for Anti-Propaganda, 2008-2012

Wit-Rusland blijft een dictatuur in Sovjetstijl midden in Europa, met een door de staat gecontroleerde economie en aanhoudende schendingen van de mensenrechten. Als kunstenaar en activiste heeft Marina Naprushkina zich op diverse manieren over dit probleem gebogen. Haar installatie bestaat uit een muurschildering, twee video's en propagandakranten tegen de regering. In de video Belarus Today lezen een aantal werknemers luidop passages uit de gelijknamige, door de regering gecontroleerde krant. Mensen die in instellingen en grote bedrijven werken, zijn verplicht een abonnement op de krant te nemen en ook voor scholen is ze verplichte lectuur. Patriot II werd gemaakt als reactie op de nieuwe wet die het beledigen van de president van de republiek verbiedt. Het werk toont de kunstenaar terwijl ze door de straten van Minsk loopt met zijn portret nonchalant onder de arm. Self Governing is een krant die regelmatig door Naprushkina wordt gepubliceerd. Ze wordt clandestien het land binnengebracht en verdeeld in samenwerking met de lokale activistische organisatie Our House.

Every action will be judged on the particular circumstances, 2008

'Cherishing all the children of the nation equally' is een zin uit de Proclamatie van de Ierse Republiek van 1916, die het begin vormde van Ierlands onafhankelijkheid van het Verenigd Koninkrijk. In zijn werk Cherish the Children ondermijnt Nolan dit directe citaat en maakt zo een opvallende tegenstelling zichtbaar. De utopische aantrekkingskracht van dit historische document, dat opkomt voor gelijke rechten en gelijke kansen voor alle burgers, is in tegenstrijd met recent onthulde schandalen rond seksueel misbruik in katholieke onderwijsinstellingen. De kunstenaar maakt gebruik van radicale materialen, waarbij hij zijn lichaamsvochten inzet om de sculptuur te maken. Door dit gebaar onderstreept hij zijn persoonlijke protest tegen het misbruik en het recht op individueel verzet tegen de staat en zijn instellingen in het algemeen.

La Femme qui pleure, Parijs, 22 oktober 1937 Suikeraquatint, drogenaald en schraper in door aquatint gegranuleerd vernis, op koper.

Een van Pablo Picasso's bekendste werken is Guernica (1937), een afbeelding van het Duitse bombardement op de gelijknamige Baskische stad tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Picasso maakte ook een reeks schilderijen die gebaseerd zijn op een van de figuren in dit werk: een huilende vrouw die haar dode kind vasthoudt. Het model voor deze reeks was Dora Maar, maar met het ontstaan van deze beelden zijn ook meer persoonlijke aspecten verbonden. Zo schreef de moeder van Picasso vanuit Barcelona dat de rook van de brandende stad tijdens de gevechten haar ogen deed tranen. De 'Mater Dolorosa', de wenende Maria, is ook een traditioneel motief in de Spaanse kunst. Picasso tekende en schilderde vaak de verschrikkingen van de oorlog, maar weigerde om zich aan te sluiten bij een krijgsmacht aan om het even welke kant van het conflict. De aquatint Weeping Woman die hier op Newtopia wordt getoond, is een van de werken die verbonden zijn met Guernica. Dat laatste is een van de meest iconische protesten tegen het geweld en de zinloosheid van oorlog uit de 20ste-eeuwse kunstgeschiedenis.

Med historien som talerør (Met de geschiedenis als spreekbuis), 2008-2012 Tafel, 2 stoelen, gedrukte redevoering, 19 posters

In 1975, in haar toespraak bij het in ontvangst nemen van de Sonningprijs in Kopenhagen, beschreef Hannah Arendt hoe tijdens de Tweede Wereldoorlog het Deense volk gedurende een korte periode moedig weigerde Joodse vluchtelingen over te leveren aan de nazi's. Rönickes werk, gebaseerd op de gearchiveerde kopie van Hannah Arendts toespraak, verbindt dit traumatische verleden met de actuele controverse rond immigratie en de rechten van vluchtelingen, en het restrictieve Deense immigratiebeleid van 1933 tot op heden. Verschillende affiches met krantenknipsels wijzen op de dilemma's die in het huidige Europese politieke klimaat bestaan rond vluchtelingenrechten. Arendts toespraak blijft even actueel als toen, want de aanhoudende aanwezigheid en de toestand van vluchtelingen wijzen nog steeds op tegenstrijdigheden in het hart van de Europese liberale democratische natiestaten.

Pegasus Dance, 2007 Eenkanaalsvideo, kleur, geluid, 12' 15"

Fernando Sánchez Castillo gebruikt vaak het poëtische vermogen van kunst om situaties te verbeelden waarin geweld door schoonheid kan worden verzacht. Pegasus Dance is een balletchoreografie met waterkanonnen. De video van het evenement, dat in de haven van Rotterdam werd opgevoerd in samenwerking met de Nederlandse oproerpolitie, toont twee vrachtwagens met waterkanonnen, zoals ze vaak worden gebruikt om relschoppers uiteen te drijven. De voertuigen voeren een sierlijke dans uit in een lege ruimte langs de kustlijn. De video ontvouwt zich als een choreografie van twee geliefden: de twee vrachtwagens ontmoeten elkaar en maken elkaar het hof, waarbij elke wagen waterfonteinen spuit als een manier om te communiceren en te flirten. Het werk is zowel een kritiek op de zinloosheid van geweld als een ode aan de transformatieve kracht van kunst en haar vermogen om zich een betere wereld voor te stellen.

New Fabris, Châtelleraut, 2009

Op het hoogtepunt van de economische crisis van 2009 besloot het management van de Franse fabriek New Fabris in Châtellerault de productie te stoppen. Als reactie daarop bezetten de arbeiders de fabriek en verklaarden ze dat ze bereid waren deze te vernietigen als niet aan hun voorwaarden werd voldaan. Om de aandacht van de media te trekken plaatsten ze gasflessen op het dak van een van de fabrieksgebouwen, als voorbereiding op de vernietiging van het gebouw. Bruno Serralongue documenteerde dit conflict, maar in plaats van op zoek te gaan naar spectaculaire beelden richt zijn camera zich op de gemeenschap. Zijn opnames zijn noch dramatiserend, noch psychologiserend en toch kan je de vastberadenheid van de werknemers heel duidelijk voelen. In tegenstelling tot de mainstreammedia portretteert Serralongue het gevoel van solidariteit in plaats van de onrust tijdens de gebeurtenis.

MenschenDinge, 2004-2006

Het woord 'MenschenDinge', dat de kunstenares zelf verzonnen heeft, kan zeer breed geïnterpreteerd worden. Mens en object worden één in dit woord: het object wordt gehumaniseerd, geanimeerd, en de mens wordt in zekere mate geobjectiveerd. Deze objecten-van-mensen of mens-objecten kunnen als een soort gemeenschap gezien worden, want ze hebben hetzelfde ontmenselijkte leven gedeeld. De kijker kan de complexiteit van de relaties tussen de mensen en de objecten slechts begrijpen wanneer hij hun verhalen kent. Alle objecten die in deze video-installatie worden opgeroepen, werden na de oorlog in de bodem van het concentratiekamp Buchenwald gevonden. Er werden meer dan twintigduizend verschillende voorwerpen teruggevonden, zoals stukjes stof en borstels en armbanden die de gevangenen maakten met de bescheiden materialen die ze ter beschikking hadden. Deze MenschenDinge, sporen van leven in de buurt van de dood, getuigen van het vermogen van mensen om te weerstaan aan de gruwelijke machine van ontmenselijking. In de video's die bij deze installatie horen, spreken vijf mensen - een historicus, een archeoloog, een fotograaf, een restaurateur en een museumdirecteur - over hun ontmoetingen met deze objecten. Ze vertellen over hun professionele, persoonlijke en imaginaire relaties met deze objecten. De objecten kunnen ons niet vertellen wat ze hebben meegemaakt, maar ze tonen ons waartoe ze dienden of wat ze deden. Via de uiteenzettingen van de sprekers vatten we beide: de geschiedenis die in de MenschenDinge materieel aanwezig is en hun grote stilte, de onherroepelijke afwezigheid van hun eigenaars.

Ronald Cotton with victim Jennifer Thompson, Winston-Salem, North Carolina Served 10.5 years of a life sentence for Rape 2002

Deze foto, die gemaakt werd om als laatste frame te dienen voor Brian De Palma's film Redacted (2007), toont de Iraakse actrice Zahra Zubaidi die de rol van Farah speelt. Sinds ze in de film is verschenen, heeft Zahra doodsbedreigingen van familieleden ontvangen en kritiek gekregen van vrienden en buren die haar deelname als pornografie beschouwden. De film is gebaseerd op de groepsverkrachting van en moord op een veertienjarig Iraaks meisje door Amerikaanse soldaten in 2006. Vier Amerikaanse soldaten werden veroordeeld voor de misdaden. In 2011, terwijl dit werk te zien was in het Deense paviljoen van de Biënnale van Venetië, kreeg Zahra Zubaidi politiek asiel in de Verenigde Staten. Haar advocaten noemden de internationale tentoonstelling van deze foto een factor die bijdraagt aan het feit dat ze gevaar loopt.

Family Tree, 2006

Travis Somervilles schilderijen herinneren ons aan de rassendiscriminatie en het geweld die zich in het verleden in de Verenigde Staten voordeden en daar ook vandaag nog voorkomen. Family Tree toont een naakte, dode boom tegen een helderblauwe hemel. Uit de top spuit bloed, een antropomorfe rat hangt opgeknoopt aan een tak, we zien een Confederate Navy Jack (symbool voor de Ku Klux Klan) en een Klan-lid die salueert. A Stone's Throw zit ook vol symboliek: een helderblauwe lucht vol stenen, een bungelende strop en een Arabische inscriptie. Misschien begrijpen we niet wat het betekent, maar we zouden er kunnen uit afleiden dat steniging, die vandaag in de populaire verbeelding de beul vervangt, het centrale aandachtspunt wordt voor islamofobie; al bij al een verontrustend beeld van het door de KKK uitgedragen idee van blanke heerschappij.

Het werk van Travis Somerville wil ons herinneren aan rassendiscriminatie, de onderdrukking van minderheden en de problemen van hebzucht en machtsmisbruik. Hij confronteert de kijker met complexe en onopgeloste kwesties zoals vooroordelen, racisme, de arbeidsvoorwaarden van migranten, de behandeling van moslims in het Amerika van na 11 september en kindermishandeling. De tekeningen die hier getoond worden, hebben alle drie een politiek icoon en zijn erfenis tot onderwerp. Elk werk bestaat uit een portrettekening op de muur, met daarnaast een werk op papier dat doordrongen is van ons collectieve geheugen. Abraham Lincoln wordt gecombineerd met een afbeelding van een slavin die katoen plukt, George Bush met een moslima met een koffer, Koning Leopold met een Afrikaanse jongen met afgehakte handen en Joseph Kony met een kindsoldaat.

Trinidad tree house, 2001-2003

In de jaren 1970 werd de Hondurese pijnboom naar Trinidad gebracht, een eiland dat bekendstaat om zijn rijke biodiversiteit. De boom werd ingevoerd in het kader van de introductie van wijnbouw op het eiland, maar hij is ook een agressieve monocultuur en kolonisator. In Trinidad Tree House, dat hier aan de hand van tien foto's wordt gedocumenteerd, gebruikt Starling wat er nog overblijft van de beruchte brandwerende den om een huis te bouwen. Stap voor stap volgen we de bouw van een huis met een bijzondere, hybride stijl: de combinatie van de typische woning uit Trinidad met de Europese blokhut. Trinidad Tree House maakt van deze vraatzuchtige kolonisatorboom een nuttig onderdak en legt een verborgen hoofdstuk uit de milieugeschiedenis bloot. Monoculturen schenden vaak de ecologische rechtvaardigheid: milieurechten zijn ook mensenrechten, omdat ze raken aan het levensonderhoud van mensen en aan hun bestaan zelf.

Heroes no Longer, 2007

In Heroes No Longer, een animatiefilm in zwart-wit die de stijl van de eerste flikkerende filmprojecties imiteert, kijkt Sun Xun terug op het China van de late jaren 1950 en de Grote Sprong Voorwaarts. Suns film vangt aan met een opeenvolging van pagina's uit de krant Yunnan Daily uit 1959: het is een mooie dag en de Sovjet-Unie is de ruimte aan het veroveren. We zien deze laatste 'heldhaftige' historische gebeurtenis door de ogen van een oude, stervende man. Hem zal het een zorg wezen, hij merkt het niet eens. Suns animatie stelt de vraag: hoeveel menselijke opoffering gebeurde er in naam van de 'grote geschiedenis', en welke geschiedenis wil je je herinneren, er deel van uitmaken? Hier is geschiedenis een samenzwering en zijn er geen helden meer.

The Flat (BYT), 1968 16 mm-film getransfereerd naar Blu-ray, zwart-wit, geluid, 12' 34"

Jan Švankmajer is vooral bekend om zijn experimentele, donker surrealistische animatiefilms, die hij in de vroege jaren 1960 begon te produceren. Hij maakte ook een aantal korte zwart-witspeelfilms, gecodeerde politieke allegorieën over het communistische Tsjecho-Slowakije. The Flat combineert stop-motionanimatie met liveactie en heeft een sinistere, absurde plot. Een man zit opgesloten in een kamer van een somber appartement, waar voorwerpen tegen hem samenspannen. In plaats van water stromen er stenen uit een kraan, sponsachtige muren slokken voorwerpen op, het bed waarop het personage ligt te slapen lost op in een berg zaagsel. De film zweeft tussen sadisme en klucht, met als onderliggende betekenis het vastzitten, de onmogelijkheid om te ontsnappen en de menselijke geest die door superieure krachten wordt gebroken.

Untitled (Gaze), 2010

De schilderijen van Kostas Tsolis stellen een sociaal geëngageerd model van schilderkunst voor en benadrukken het belang van geschiedenis en politiek in de abstractie. Untitled (Gaze) een schilderij van een oog, suggereert toezicht en sociale controle. Fragments werd in juni 2011 bedacht tijdens de Atheense rellen, toen demonstranten op het Syntagmaplein, waar het parlement gelegen is, marmeren stenen stuksloegen om naar de politie te gooien. Tsolis recupereerde een aantal fragmenten en schilderde er portretten van anarchisten op. Marmer is een historisch geladen materiaal: het suggereert antieke beeldhouwwerken, de Agora en het moment waarop de tanks in 1973 de Atheense Polytechnio-universiteit binnenreden. Het gooien van stenen heeft ook een politieke geschiedenis; het is een terugkerend gebaar van ongehoorzaamheid. Fragments onderstreept het verlangen naar een tolerante samenleving die de burgerlijke vrijheden en mensenrechten respecteert.

Christening Dresses, 1999-2012

Esse est Percipi, dat groeide uit een eerder project rond vondelingen en achtergelaten kinderen, roept de geesten op van kinderen die misbruikt zijn door geestelijken. De broze, met de mond geblazen, lege 'doopjurken' doen denken aan de fragiliteit van de kindertijd. Niemand weet hoeveel kwetsbare kinderen door geestelijken werden gebrutaliseerd. De slachtoffers, niet in staat om te vergeten, begraven hun pijnlijke herinneringen om te proberen verder te leven. De 'tijdlijn', een letterlijke en metaforische zwarte lijn die eeuwenlang feiten verborgen hield, gaat terug tot de oorsprong van de Kerk. Deze lijn bevat ook Censuré, 'gecensureerde' ogen van gegoten glas, die niet kunnen zien of weigeren te zien. Wanneer de macht van de Kerk afbrokkelt, is ze niet meer in staat getuigenissen te censureren die lang werden stilgehouden. Uit een donkere stilte schreeuwen verborgen stemmen het eindelijk uit in de seculiere wereld. Als ze eenmaal gepubliceerd zijn, is het onmogelijk hun woorden nog langer te censureren.

Model for a Life without Democracy, 2012

Het werk van Kostis Velonis is geïnspireerd door de ideeën van het vroege constructivisme uit de Russische avant-garde en de idealen van de Russische Revolutie van 1917: haar sociaal programma, maar ook haar betwistbare gevolgen. Zijn werk brengt hulde aan utopische verlangens maar vestigt ook de aandacht op hun mislukkingen. Hoewel de kunstenaar sceptisch staat tegenover de mogelijkheid van ultieme oplossingen, gelooft hij wel in de noodzaak van politieke utopieën. De omvangrijke sculptuur Life without Democracy vertrekt van een universelere visie. De ene kant lijkt op een hellende muur, de andere bestaat uit een gefragmenteerde rasterconstructie met daartussen tientallen kleine amfitheaters. Die kant staat voor de kakofonie van de democratie en haar versplintering in stemmen die het oneens zijn met elkaar, wat vaak tot een impasse kan leiden, terwijl de andere kant de afwezigheid van democratie verbeeldt. Het werk van Velonis combineert de bescheiden kwaliteit van onafgewerkte sculpturen met het stoutmoedige streven naar vrijheid en utopie via revolutie en democratie, maar verwijst ook naar de gevaren van de afwezigheid van democratie.

Hoewel hij sceptisch staat tegenover de mogelijkheid van ultieme oplossingen, gelooft Velonis wel in de noodzaak van politieke utopieën. Zijn recente werk vormt vaak een reflectie op de verzorgingsstaat, waarbij hij het 'ideale' Zweedse model als uitgangspunt gebruikt. Zo is er Proposal for a Monument Ready to Collapse (Welfare State), dat bestaat uit drie platen uit Zweeds hout die losjes met touw bij elkaar worden gehouden. Dit werk suggereert – net als de andere werken uit deze reeks – in abstracte, formele termen de naderende ondergang van sociaaldemocratische modellen, terwijl het tegelijkertijd alludeert op hun utopische ambities, zoals die worden uitgedrukt in modernistische woningbouw, design en architectuur.

Electric Chair, 1971 (detail) 10 zeefdrukken,

De Verenigde Staten zijn een van de vier geïndustrialiseerde democratieën die nog steeds de doodstraf toepassen, samen met Japan, Singapore en Zuid-Korea (waar op dit moment een moratorium van kracht is). In de jaren 1960 weerklonk er in de Amerikaanse media fel verzet tegen de doodstraf. Andy Warhol begon het beeld van de elektrische stoel in 1963 te gebruiken en keerde in zijn latere reeks Death and Disaster naar het onderwerp terug. Men denkt dat een van Warhols canonieke beelden, Big Electric Chair, gebaseerd is op een foto die werd genomen in de Sing Sing-gevangenis in New York, in de ruimte waar in 1963 de laatste twee executies van de staat New York plaatsvonden. In de jaren 1970 maakte Warhol opnieuw een reeks zeefdrukken van dit controversiële icoon, die de botsing tussen de fragiele wereld van het individu en de gebrekkige aard van het systeem van de doodstraf in de VS accentueren – een systeem dat gemarkeerd is door gevallen van onrecht en juridische fouten.

Ohne Titel, 1934-938

Wilhelm Werner was een patiënt in de Heilanstalt Werneck voor geesteszieken, waar hij het slachtoffer werd van het nationaalsocialistische euthanasieprogramma. Het onderwerp van deze reeks tekeningen is de verplichte sterilisatie van mannen, waaraan waarschijnlijk ook Werner werd onderworpen. Werner beeldt de ontmoeting tussen 'patiënt' en artsen af als een nuchtere gebeurtenis. Ze wordt weergegeven op een schijnbaar naïeve, kinderlijke, gestileerde manier. Er is geen uitdrukking van pijn of pathos, geen verwoording van slacht-offerschap, maar eerder een absurde herhaling van een mechanistische handeling. Deze tekeningen lijken gemaakt door een verfijnde geest (wat twijfels doet rijzen bij Werners verstandelijke handicap) en door een uitstekend tekenaar. De werken zijn even onthullend als ontroerend en spreken over een van de meest fundamentele schendingen van de mensenrechten: het recht om zich voort te planten.

Mechelen City Hall Projection, 2012

Krzysztof Wodiczko is internationaal bekend om zijn grootschalige videoprojecties op architecturale gevels en monumenten. Oorlog, conflict, trauma, geheugen en communicatie zijn enkele van de belangrijkste thema's in zijn oeuvre, waarin hij nadrukkelijk ingaat op de behoeften van marginale burgers in stedelijke samenlevingen, die vaak overleven buiten de gebruikelijke grenzen van juridische en sociale hulpmiddelen. Voor Newtopia heeft de kunstenaar een nieuw publiek project gecreëerd: een grootschalige videoprojectie waarmee hij de gevel van het Mechelse stadhuis tijdelijk verandert in een visueel en auditief communicatiemiddel voor nieuwkomers in Mechelen. Met de steun van de Mechelse Werkgroep Integratie Vluchtelingen nam de kunstenaar in de zomer van 2012 een aantal interviews af van personen die ooit in de stad toekwamen, zowel recent als jaren geleden. Een speciaal ontworpen interface maakte het mogelijk om alleen de ogen van de sprekers te filmen. Met dit werk hebben deze nieuwe immigranten en vluchtelingen de mogelijkheid om te delen wat ze hebben meegemaakt en om verhalen te brengen over hun dagelijks leven en hun traumatische ervaringen van ontheemding.

Les droits de l'homme	L'impuissance céleste

Wilchar was een selfmade kunstenaar die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gedeporteerd naar het Fort van Breendonk, dat dienstdeed als gevangenenkamp van de nazi's. Wilchar was een tegenstander van onrecht, waar hij het ook tegenkwam. Hij zag zichzelf als een proletarische kunstenaar die opkwam voor de verworpenen der aarde en hij bekritiseerde Koninkrijk, Kerk, Kapitaal en Kunst. Vanaf de jaren 1950 produceerde hij ongeveer 145 linoleumsneden, waarvan een selectie van eenentwintig werken in de tentoonstelling is opgenomen. In die werken combineert hij zijn bekommernissen om sociale en economische rechten, in het bijzonder de rechten van de arbeidersklasse. Op 75-jarige leeftijd vatte Wilchar een serie van twintig monumentale schilderijen aan. Eén daarvan wordt hier getoond. Met zijn typische gevoel voor humor, zijn bijtende sarcasme en zijn naïeve maar originele beeldtaal kloeg hij de manier aan waarop het kapitalisme en de staat de mensenrechten negeren.

We need you now (more than ever), 2012

We need you now (more than ever) is een muziekvideo voor het goede doel; hier is dat doel de Europese economie. Het format is afgeleid van initiatieven zoals de inspanningen tegen armoede van Band Aid (1984) of de hedendaagse video's met een sterrenbezetting die onder het thema 'Music for Human Rights' door Amnesty International worden geproduceerd. Beïnvloed door de ideologie en de esthetiek van deze videotraditie produceerde Wooloo een videoclip waarin de katholieke Kerk gevraagd wordt om Europa te redden van de economische crisis. We need you now (more than ever) vertrekt vanuit de constatering dat de katholieke Kerk de grootste financiële macht is en het meeste onroerend goed ter wereld bezit. De video smeekt de Kerk om haar aanzienlijke rijkdom te gebruiken om de Europese schuld af te betalen. Voor de productie van deze video probeerde Wooloo een programma op te bouwen met echte sterren, zoals bij dergelijke initiatieven de gewoonte is. Maar in plaats van de gebruikelijke popsterren te vragen nodigde Wooloo bekende Europese kunstenaars en curatoren uit om deel te nemen, onder wie Damien Hirst, Maurizio Cattelan en Katerina Gregos, de curator van Newtopia. Telkens wanneer een kunstenaar of curator afwijzend reageerde, deed Wooloo een nieuw verzoek aan een andere, minder bekende persoonlijkheid uit de kunstwereld - tot de volledige line-up voor de video was vastgelegd. Het castingproces weerspiegelt de hiërarchieën van de institutionele macht en vergelijkt de mechanismen van onze financiële systemen met de basisstructuren van de culturele sector.

June, It is Dark....., 2009 Olieverf op doek

Zhou Zixi's werk roept complexe metaforen op van geschiedenis en herinnering. Het graaft zowel in hedendaagse media als in de traditie van de historie-schilderkunst. June, it is Dark... citeert de iconografie van de lamentatie (een gangbaar onderwerp in de Europese kunst vanaf de middeleeuwen tot de barok) en transponeert dit motief naar het hedendaagse China. In een witte, grimmige ruimte verzamelen drie figuren zich rond het uitgestrekte lichaam van een dode man. Een vrouw die zich over het lichaam buigt, wordt tegengehouden door een arts, terwijl een doktersassistent langs de kant staat. Zhou maakt deel uit van de generatie die in 1989 getuige was van de protesten op het Tiananmenplein en net als vele anderen hoopte hij op een 'geest van verandering'. Een aantal van zijn schilderijen vormen een reflectie op deze beweging en haar mislukking en documenteren wat er met hem en zijn generatie gebeurde.

Mechelen : Cultureel erfgoed met de blik op de toekomst

Newtopia: De staat van de mensenrechten vindt plaats in diverse culturele instellingen in de historische stad Mechelen, een stad met een humanistische traditie die voor een passende context zorgt.  Als vroegere hoofdstad van de Nederlanden kent Mechelen een roemrijke geschiedenis.
Kunstenaars en architecten vinden elkaar al vanaf de 16de eeuw in deze stad. De stad evolueerde richting smeltkroes waar traditie en moderniteit hand in hand gaan. Vandaag zijn er 85 000 Mechelaars. De combinatie van verleden en moderniteit oefent een grote aantrekkingskracht uit op binnen- en buitenlandse bezoekers. Zij ontdekken een stad waarin kunst kan groeien en bloeien. Denk bijvoorbeeld aan Contour, Biënnale voor bewegend beeld die sinds 2003 een vaste waarde is in Mechelen en zowel nationaal als internationaal een ruime uitstraling heeft. Het laatste decennium gaven
succesvolle stadsevenementen als Stad in Vrouwenhanden (2005) en Stadsvisioenen (2009) met de tentoonstelling All that is Solid Melts into air i.s.m. M KHa verder de toon aan. Met De Garage bouwt het Cultuurcentrum Mechelen bovendien aan de permanente aanwezigheid van hedendaagse kunst in de stad. Een internationaal georiënteerde tentoonstelling als Newtopia kan deze evolutie alleen maar kracht bijzetten. Newtopia is voor Mechelen dan ook hét cultureel topevenement van 2012. De combinatie van het thema mensenrechten en beeldende kunst binnen één stad is uniek in Vlaanderen en ver daarbuiten, en maakt van Newtopia: de staat van de mensenrechten een onmisbare tentoonstelling op maat van een stad in volle groei.

Nog een beetje geschiedenis:
De zeer lucratieve lakenhandel bezorgde Mechelen in de late middeleeuwen rijkdom en macht. De stad werd in de eerste helft van de 16de eeuw (1506-1530) onder aartshertogin Margareta van Oostenrijk zelfs de hoofdstad van de Lage Landen (heel grofweg Nederland, België en Luxemburg). Het was een periode van economische en culturele voorspoed, die de stad een groot aantal sites en monumenten bezorgde die nu op de Werelderfgoedlijst van Unesco staan. Gedurende deze tijd werd het hof van Margareta van Oostenrijk ook bezocht door opmerkelijke humanisten, zoals Erasmus en Thomas More, die onder meer haar beroemde bibliotheek raadpleegden. Daarvoor, in de 15de eeuw, was de stad onder de heerschappij van de hertogen van Bourgondië gekomen, wat het begin van deze welvarende periode markeerde.

Tijdens de 16de eeuw begon de politieke invloed van de stad te tanen doordat veel overheidsinstellingen naar Brussel werden verplaatst. Het verlies aan seculiere invloed werd gecompenseerd met meer aandacht op religieus gebied: in 1559 werd Mechelen uitgeroepen tot aartsbisdom van België, een titel die pas vanaf 1961 met Brussel moest worden gedeeld. Ook vandaag nog is Mechelen de religieuze hoofdstad van België.

In de 19de eeuw ging de stad het industriële tijdperk in. In 1835 verbond de eerste spoorlijn op het Europese vasteland Brussel met Mechelen, dat de spil werd van het Belgische spoorwegennet. Dit zorgde voor de ontwikkeling van de metaalverwerkende industrie, met onder meer de centrale spoorwegwerkplaatsen, die ook vandaag nog steeds in de stad zijn gevestigd.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog leidde de uitgebreide Mechelse spoorweginfrastructuur ertoe dat de nazibezetter Mechelen uitkoos als berucht doorgangskamp – de Kazerne Dossin – van waaruit 26.053 Joden, Roma en Sinti naar de concentratiekampen van Auschwitz en Birkenau werden gedeporteerd. In Mechelen opent in november 2012 Kazerne Dossin: Memoriaal, Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten. Newtopia kondigt de opening van dit museum aan en verankert het historische en actuele thema van de mensenrechten in de stad.

Hedendaagse kunst en mensenrechten zijn niet altijd even toegankelijk en daarom hebben we ervoor gezorgd dat de gidsen op de tentoonstelling de leerlingen en leraren kunnen boeien met interactieve werkvormen, muzische opdrachten, peer- teaching en nog veel meer.

We hebben didactisch materiaal ontworpen waarmee de gidsen kunnen inspelen op de verschillende leerstijlen van leerlingen en leerkrachten.

Naar de praktische informatie

Katerina Gregos, de curator van Newtopia formuleert in deze tekst haar visie over de tentoonstelling en over mensenrechten.

Met deze tekst kan je ook aan de slag in de klas.

Amnesty International Vlaanderen, een van de partners van Newtopia, zet het concept mensenrechten uiteen in deze heldere tekst.

Curator Katerina Gregos en co-curator Stijn Maes hebben 20 belangrijke en interessante kunstwerken uitgekozen die hun visie op mensenrechten illustreren. Als je op een kunstwerk klikt onderaan verschijnt een lesfiche met info over het werk, de kunstenaars en een aantal didactische tips. Naargelang de leerstijl van je leerlingen kan je kiezen uit tips voor denkers, doeners, durvers en dromers. Bij de lesfiches hoort ook een PPT met afbeeldingen.

Bewust beleven van een kunstwerk kan je enkel door oog in oog te staan met het werk op de tentoonstelling en daarom hebben we in onze lesfiches weinig muzische opdrachten verwerkt. Leerkrachten die dit aspect wel willen benadrukken in hun les kunnen eventueel met deze vragenlijst werken. De muzische/esthetische benadering van het kunstwerk is wel een van de uitgangspunten van de rondleiding met gids.

Hier vind je:

• De wandelgids van de tentoonstelling

• Een link naar de VOETEN ( context 6 en 7 zijn uitermate toepasbaar)

• Een link naar partner Mechelen Mondial.

  Heel het jaar door zetten Mechelse organisaties zich onder die naam in om te werken aan mensenrechten in het Zuiden.
  

Het educatief programma werd samengesteld door bedenkers : Lore Boon, Jonas Slegers en Kris Vermeulen.

Meer informatie? Contacteer Kris Vermeulen: kris.vermeulen@arts.kuleuven.be

Newtopia wil een zo groot mogelijke groep jongeren betrekken in het verhaal van de mensenrechten, en niet alleen in een schoolse context maar ook in hun vrije tijd. Naast het educatieve pakket voor de scholen werd er daarom ook een aanbod ontwikkeld dat zich buiten de rechte lijntjes en regels van de school afspeelt. De jeugdbewegingen zijn daarvoor een uitgelezen doelgroep: sociaal geëngageerd en week na week creatief bezig. Youthopia laat hen op hun eigen manier stilstaan bij mensenrechten en maakt hen tegelijkertijd warm voor kunst. Nooit eerder in Vlaanderen werden jeugdbewegingsjongeren zo bewust betrokken bij een kunsttentoonstelling. 

De verschillende jeugdbewegingen van Mechelen kunnen zich via deze site inschrijven voor een kunstige workshop die hen gratis wordt aangeboden door Newtopia. Ze hebben keuze uit een twintigtal verschillende workshops, gaande van graffiti tot zelf kleren maken of animatiefilmpjes ontwikkelen. De workshop gaat door op een zaterdag- of zondagnamiddag in oktober, onder begeleiding van een ervaringsdeskundige die naar de jeugdbeweging komt. Alle kunstwerken die de jeugdbewegingen maken worden daarna samengeplaatst in de Academie. Op zondag 18 november (Kinderkunstendag) start de tentoonstelling van de kunstwerken van de jeugdbewegingen en wordt deze locatie opengesteld voor publiek. Uiteraard worden alle deelnemende jeugdbewegingen verwacht op deze dag, maar even goed andere geïnteresseerden en sympathisanten zijn welkom. We maken er alleszins een feestje van. Vanaf die dag wordt de academie de vijfde locatie van Newtopia. Bezoekers uit alle mogelijke landen zullen er ontdekken hoe de jeugdbewegingen met het thema mensenrechten aan de slag zijn gegaan. 

De inschrijvingen zijn afgelopen!

6 tot 9 jaar

6/10/2012 - Lichtgraffiti door Graffiti jeugddienst

Je vindt graffiti mooi en je bent niet bang in het donker? Dan is lichtgraffiti of 'schrijven met licht' iets voor jou! Kruip samen met ons in een donkere kamer en teken met kleine lichtbronnen woorden, gekke figuren of zotte taferelen in de lucht. Alle bewegingen die je maakt worden vastgelegd met een fototoestel. De resultaten laten je glimmen van plezier.

7/10/2012 - Filmfabriek door Graffiti jeugddienst   - VOLZET (Chiro Sint-Lambertus, speelclub meisjes)

Spreekt een internationale carrière als acteur of actrice je aan? Fleur je op als de micro onder je neus gedrukt en de camera op je gezicht gericht staat? Of werk je liever achter de schermen? Ben je gek van de knopjes op een camera of van de zachte wol rond een geluidsmicro? Slechts één manier om je droom waar te maken: kom af en ga aan de slag in een van de coolste bedrijven ter wereld: de filmfabriek!

13/10/2012 - Knots!Bots!Bonk door Graffiti jeugddienst

Een toneelstuk zonder beeld? Kan dat? Jahoor! Met opgewarmde stemmen, een lichaam vol verrassende geluiden en een koffer materiaal heb je dat zo gefikst. Verdiep je in een zelf verzonnen verhaal en leef je uit met geluid! Wie is de verteller? Wie maakt het geluid van een piepende deur of een gillend meisje? Met opnameapparatuur en veel inlevingsvermogen maken we samen een knotsend, botsend en bonkend hoorspel!

20/10/2012 - Geknede  verhalen door Mooss     - VOLZET (Scouts Thila Coloma, Akabe)

Verhalen met klei

Een bol klei. Het begin van alles. Al kliederend en kladderend verschijnen er geboetseerde prulletjes, frulletjes en andere kleine dingetjes. Daarmee ontwerpen we een mini decor waarin de kleibeelden tot leven komen. We maken samen een verrassend verhaal en laten de kleibollen rollen!

In deze artshot inspireren we ons op de kleitaferelen van kunstenaarsduo Fischli en Weiss en maken verrassende en soms grappige scènes uit klei. We laten de fantasie de vrije loop en laten kleibeelden de hoofdrol spelen in een zelf gemaakte kleiwereld.

21/10/2012 - Bleachstencil door lafeeverte.be     - VOLZET (Chirojongens Hombeek, Speelclub)

Hoe maak je je eigen Banksy tshirt? Maak je eigen sjabloon, knip het uit! Van een t-shirt maken we een uniek hebbeding! 

9 tot 12 jaar

7/10/2012 - Kleefgraffiti door Graffiti jeugddienst    - VOLZET (Chiro Sint-Lambertus meisjes, Kwiks)

Graffiti kan je niet enkel spuiten, maar ook kleven! Kijk maar eens rond in je buurt.  Je vindt overal graffitistickers terug op ramen, verkeersborden of straatlantaarns! Met stickerpapier en verfstiften maak je je eigen graffitistickers. Je kleeft daarna alles op een groot paneel en maakt er met de spuitbus een kleurrijke affiche van! Daar raak je zeker verstickerd aan!

7/10/2012 - Lightgraffiti door Graffiti jeugddienst    - VOLZET (Chiro XL, Rakwi's)
Ooit al iemand 's nachts met gekleurde lampjes bizarre toeren zien uithalen voor een digitaal fototoestel? Nee? Zegt graffiti in het luchtledige je niets? Dan wordt het hoog tijd dat je je verdiept in de coolste hobby ter wereld: lightgraffiti! Experimenteer met sluitertijden en schilder met verschillende lichtbronnen flashy tekeningen is de lucht!

13/10/2012 - Filmfabriek door Graffiti jeugddienst     - VOLZET (Jamaswapi, groep 2)

Spreekt een internationale carrière als acteur of actrice je aan? Fleur je op als de micro onder je neus gedrukt en de camera op je gezicht gericht staat? Of werk je liever achter de schermen? Ben je gek van de knopjes op een camera of van de zachte wol rond een geluidsmicro? Slechts één manier om je droom waar te maken: kom af en ga aan de slag in een van de coolste bedrijven ter wereld: de filmfabriek!

14/10/2012 - Knots!Bots!Bonk door Graffiti jeugddienst

Een toneelstuk zonder beeld? Kan dat? Jahoor! Met opgewarmde stemmen, een lichaam vol verrassende geluiden en een koffer materiaal heb je dat zo gefikst. Verdiep je in een zelf verzonnen verhaal en leef je uit met geluid! Wie is de verteller? Wie maakt het geluid van een piepende deur of een gillend meisje? Met opnameapparatuur en veel inlevingsvermogen maken we samen een knotsend, botsend en bonkend hoorspel!

12 tot 15 jaar

6/10/2012 -  Beeldenstorm door Graffiti jeugddienst

Wild van de flitsende filmstijl van regisseur Tarantino? Of heb je het meer voor de subtiele docustijl van Man Bijt Hond? Of zweer je bij een doodgewoon feuilleton vol burenruzies, familietwisten, overspel, liefde en geluk? Bedenk zelf een scenario en personages voor een korte actiefilm, reportage of soap. Verdeel de rollen, kies de locaties, decors en rekwisieten en laat het filmen beginnen!

6/10/2012 - Ontwerp je merk door Graffiti jeugddienst

Stel dat jij een modeontwerp(st)er bent, hoe zou je modemerk dan heten? Hoe zouden je kleren er uit zien? Poshy chique en duur of juist trendy en voor ieders portemonnee? Tijdens deze workshop denk je na over de zin en onzin van merkkledij en ontwerp je een eigen modemerknaam, logo en slogan. Tenslotte zeefdruk je alles op je eigen T-shirt.

13/10/2012 - Stencilgraffiti door Graffiti jeugddienst  - VOLZET (Chiro Sint-Lambertus jongens, Aspi's)

Stencils gebruik je niet enkel om saaie patroontjes op oude stofjes af te drukken. Ze zijn ook heel populair bij graffitiartiesten. Met coole stencils reproduceren ze hun boodschap ontelbare keren. Eerst experimenteer je met stenciltechnieken en werk je een aantal eenvoudige sjablonen uit. Nadien ontwerp je een gedetailleerde stencil met kleurschakeringen en versier je die met de spuitbus.

14/10/2012 - Lightgraffiti door Graffiti jeugddienst   - VOLZET (KSA Mechelen, jimmers)

Ooit al iemand 's nachts met gekleurde lampjes bizarre toeren zien uithalen voor een digitaal fototoestel? Nee? Zegt graffiti in het luchtledige je niets? Dan wordt het hoog tijd dat je je verdiept in de coolste hobby ter wereld: lightgraffiti! Experimenteer met sluitertijden en schilder met verschillende lichtbronnen flashy tekeningen is de lucht!

14/10/2012 - Ik ben een graffiteur door Graffiti jeugddienst   - VOLZET (Chiro Battel, Keti)

Graffiti is meer dan een druk op een spuitbus. Het is een manier om je mening op een creatieve manier te uiten. Een ervaren graffiteur schetst eerst de achtergrond en verschillende aspecten van graffiti en leert je de basis van cancontrol. Daarna is het aan jou: je schetst een ontwerp en maakt er op een muur of houten paneel een kleurig graffitiwerk van! Can you handle the can?

21/10/2012 - Video answers door Mooss   - VOLZET (Scouts Frassati, Akajoue)

U vraagt, wij draaien

Een video die het antwoord is op een andere video. Je hebt ze misschien al gezien op internet. Toejuichen, een poëtische bedenking, of zware kritiek: alles kan. We geven elkaar lik op stuk of juichen andermans werk toe. Raken we aan een heuse ketting van video's?

Video is dé taal van de jeugd. Jongeren kijken, filmen, remixen en delen naar hartenlust. We worden uitgedaagd en dagen elkaar uit om ook zelf bewust te creëren met beeld en geluid. We formuleren vragen, commentaren en antwoorden met video.

15 tot 18 jaar

6/10/2012 - Van tag tot masterpiece door Graffiti jeugddienst   - VOLZET (Chiro Hombeek, Tiptiens)

Graffiti is een zeer populaire communicatievorm bij jongeren. In grote tekeningen kan je met een spuitbus jouw mening en creativiteit kwijt. Maar in tegenstelling tot andere kunstvormen, zien sommige mensen alle graffiti als vandalisme. Een graffiteur wijdt je in de wereld van graffiti in en toont je de knepen van het vak. Daarna ben jij aan de beurt om een tekening te ontwerpen en te spuiten. Lukt het niet meteen? Met enkele lijnen van zijn spuitbus verandert de graffiteur je werk in een masterpiece.

13/10/2012 - Dress to Express door Graffiti jeugddienst    - VOLZET (Chiro Sint-Lambertus jongens, Aspi's) 

De kleren maken de man (of vrouw). Kledij vertelt wie je bent, waar je voor staat of tot welke (sub)groep je behoort. Je garderobe is dus niet zo onschuldig als hij lijkt! In deze workshop smijten we de zin en onzin van merkkledij, modeverschijnselen en merchandising op tafel. Je zeefdrukt je eigen T-shirt met een veelzeggend beeld en treffende baseline. Wanneer je dit shirt draagt, weet iedereen onmiddellijk wie ze voor zich hebben.

20/10/2012 - Bache Bache door Artforum vzw    - VOLZET (KSA Mechelen, Sjo)

Tassen ontwerpen met dekzeilen

We maken een originele schooltas, handtas, toilettas of rugzak met recuperatiedekzeilen van vrachtwagens. Met het juiste materiaal krijg je deze stevige stof aan mekaar gelast. We ontwerpen eerst onze tas in papier om daarna over te gaan naar het grote werk.

21/10/2012 - Dripping & action painting door Artforum vzw     - VOLZET (Chiro Coloma, Kespi's)

Is de vloer volledig afgedekt met plastiek? Liggen er grote papieren op de grond? En... Actie! We wroeten en ploeteren in de verf, we drippen en smijten doelgericht. Stilaan ontstaat er orde in de chaos. Maak kennis met de wereld van dripping and action painting en creëer je eigen moderne kunstwerk.

21/10/2012 - Tape it door Artforum vzw   - VOLZET (Scouts Sint-Katrom, givers)

Beeldend werken met plakband

Met allerlei soorten tape en kleurige plakband gaan we de vloer, de muren en het plafond te lijf. We creëren een geometrische compositie zoals Mondriaan of laten een metronetwerk tot leven komen. Een stratenplan, een marktplein, een station of een eigenzinnige luchthaven: laat je fantasie de vrije loop en plak erop los!

21/10/2012 - Wij en ik door Mooss   - VOLZET (Scouts Thila Coloma, Verkenners)

(Zelf)Portretten

Netwerkprofielen, online fotoalbums, herinneringen aan de muur geprikt: we maken zo vaak en zo graag foto's van onszelf en onze vrienden. En terecht! Ook veel grote fotografen maken er hun hoofdonderwerp van. We gaan samen op zoek naar creatieve manieren om net die andere foto op je profiel te kunnen plaatsen.Werk van Nan Goldin, Andy Warhol en Chuck Close inspireert een heleboel plezante en uitdagende opdrachten. Samenwerken en origineel denken staan centraal.

 
De inschrijvingen zijn afgelopen!

• Jouw afdeling/tak inschrijven is volledig gratis en kan tussen 10 en 30 september 2012.

• Voor elke workshop op het inschrijvingsformulier kan maar één jeugdbeweging zich inschrijven. We hanteren hier het principe "eerst is eerst".

• Alle workshops die worden aangeboden zijn te zien in het online formulier. Let hierbij op dat deze workshops op vaste data doorgaan. Als je inschrijft voor een bepaalde workshop, ben je dus verplicht deze op die bepaalde dag te volgen.

• Per jeugdbeweging mag er slechts 1 tak/afdeling zich inschrijven, tenzij er in jouw jeugdbeweging een AKABE-tak is (enkel scouts): in dat geval mag de AKABE + 1 andere tak deelnemen. Als er na 20/9 nog workshops open zijn, mogen andere takken/afdelingen van eenzelfde jeugdbeweging ook inschrijven.

• De workshops worden gegeven op het terrein/in de lokalen van je eigen jeugdbeweging.

• De workshops duren gemiddeld 3 uur. Als het kunstwerk op die tijd nog niet voltooid zou zijn, is dit geen ramp. Je kan er dan met je groep zelf aan verder werken.

• Alle deelnemende groepen worden verwacht op het toonmoment op 18 november aan het cultuurcentrum.

Weet ook:

• De kunstwerken moeten allemaal afgewerkt zijn voor 10 november.

• De kunstwerken moeten uiteraard over mensenrechten gaan.

• De kunstwerken worden opgehaald bij de jeugdbewegingen zelf. Een team van Youthopia brengt ze dan over naar de academie. Afspraken hieromtrent worden gemaakt met de contactpersoon die zich op de site heeft opgegeven.

• De kunstwerken blijven in de academie staan tot het einde van de tentoonstelling (10 december). Achteraf mogen de jeugdbewegingen hun eigen kunstwerk terug meenemen moesten ze dit willen.

• Iedereen die heeft deelgenomen aan de actie krijgt een gratis toegangsticket voor de hele tentoonstelling Newtopia.

Op zondag 18 november -niet toevallig Kunstendag voor Kinderen- opent de tentoonstelling van Youthopia. Het wordt een feestelijke namiddag in en rond het Cultuurcentrum en de Academie.

Alle jeugdbewegingen die hebben deelgenomen aan de workshops showen om 15u hun zelfgemaakt kunstwerk op de catwalk.

Daarna krijgt iedereen de kans om de tentoonstelling te gaan bezoek in de Academie en wordt voor iedereen een hapje en een drankje voorzien.

Om 16u wordt het feest compleet en leeft jong en oud zich uit op onze kinderfuif!

Behalve de deelnemende jeugdbewegingen, zijn ook andere jeugdbewegingen welkom op deze dag!

Ook ouders, vrienden en sympathisanten mogen komen kijken naar wat de Mechelse jeugd de voorbije weken heeft gedaan rond Newtopia. Afspraak vanaf 14.30u aan het cultuurcentrum.

In samenwerking met DE MAAN, Cultuurcentrum Mechelen, Villa 32 en Academie voor Beeldende Kunsten Mechelen.

De tentoonstelling van Youthopia loopt van 18/11 tot 10/12 in de Academie voor Beeldende Kunsten (gratis toegang).

Voor vragen en info, stuur een mailtje naar sarah.rombouts@mechelen.be

Op zondag 18 november 2012 vindt in Vlaanderen en Brussel de Kunstendag voor kinderen plaats. (www.kunstendagvoorkinderen.be)

Ook Newtopia organiseert die dag een actie voor kinderen tussen 6 en 10 jaar.

Terwijl je ouders een gratis rondleiding door Newtopia krijgen, gaan wij zelf aan de slag!

Eerst nemen we een kijkje in de tentoonstelling en daarna maken we onze eigen kunst over mensenrechten.

We laten onze fantasie de vrije loop in een toffe workshop!

Praktisch:

Wanneer: zondag 18/11, 11u – 13u

Waar: Cultuurcentrum Mechelen

Leeftijd: 6-10 jaar

Prijs: gratis *

Organisatie: MMMechelen

Inschrijven verplicht vòòr 17/11 (max. 25 deelnemers voor de workshop):

uit@mechelen.be of  +32(0)70 22 28 00

* De workshops en rondleiding zijn gratis, de toegangstickets voor de ouders niet.

INLEIDING/MISSIE
P'ARTOPIA is Newtopia voor mensen met een beperking. Newtopia heeft als thema "mensenrechten" en vindt het dan ook belangrijk om iedereen te betrekken bij de tentoonstelling. De titel van het project, P'ARTOPIA, is ook vanuit dat standpunt te verklaren: de 'P' staat voor participatie en 'ARTOPIA' voor de hele kunstwereld. Iedereen kan erbij! Wie heeft er trouwens geen beperking? Deze speciale gave zetten wij op 3 december in de verf, letterlijk en figuurlijk!

Op die dag is het Internationale Dag van Mensen met een Beperking en onthullen we het P'ARTOPIA kunstwerk, dat bestaat uit 200 schilderdoeken waar mensen met een beperking een persoonlijk en belangrijk recht hebben op geschilderd. Dit huldigen we in, in een creatief jasje van activiteiten en workshops. Wil je erbij zijn? Schrijf je dan zeker in voor de activiteiten en kom naar de inhuldiging van het P'ARTOPIA kunstwerk!

PROGRAMMA 3 DECEMBER:
10u: ontvangst in cultuurcentrum
10u30: inleiding
11u: activiteit naar keuze: percussie workshop / opdrachtenspel 'Kan jij de bus op?'/ film / Newtopia bezoek met gids!
12u–14u: pauze (zelf kiezen om te gaan eten of zelf voorzien lunchpakket opeten in cafetaria)
14u: optreden percussie
        speech schepen van welzijn Rita Janssens
15u: receptie + opening P'ARTOPIA kunstwerk (met hapje en drankje)

INSCHRIJVINGEN:

• Percussie workshops
  Aantal: Max 50
  Waar: Auditorium van het conservatorium

• Opdrachtenspel 'Kan jij de bus op?'
  Aantal: max 20
  Waar: Cultuur Centrum Mechelen

• Film: Hasta la Vista
  Aantal: max 90
  Waar: Forumzaal van de Lindepoort
  

• Newtopia bezoek met gids
   - Cultuur Centrum (max 25)
   - Vleeshalle (max 25)
   - Busleyden (max 25)
   - Lamot (max 25)

INSCHRIJVEN = mailen welke activiteit + hoeveel personen + aantal rolstoelgebruikers naar joriendc@gmail.com

EXTRA:
Wil jij ook creatief participeren en een schilderij maken?
Op 7/11 en op 24/11 zijn er workshops voorzien in Sjarabang vzw. Je bent ook altijd welkom op de vrije atelierdagen in Sjarabang (meer info zie http://www.sjarabangvzw.be/)

Of werk je liever thuis, stuur dan een mail met je adres, dan sturen wij jou een doek op!

!! Alle doeken moeten op 26/11 en 27/11 terug geleverd worden bij Sjarabang zodat wij ze tijdig kunnen ophangen in het Cultuur Centrum van Mechelen!!

Wil je mee doen? Stuur dan een mail naar info@sjarabangvzw.be

Mechelen : Cultureel erfgoed met de blik op de toekomst

Newtopia: De staat van de mensenrechten vindt plaats in diverse culturele instellingen in de historische stad Mechelen, een stad met een humanistische traditie die voor een passende context zorgt.  Als vroegere hoofdstad van de Nederlanden kent Mechelen een roemrijke geschiedenis.
Kunstenaars en architecten vinden elkaar al vanaf de 16de eeuw in deze stad. De stad evolueerde richting smeltkroes waar traditie en moderniteit hand in hand gaan. Vandaag zijn er 85 000 Mechelaars. De combinatie van verleden en moderniteit oefent een grote aantrekkingskracht uit op binnen- en buitenlandse bezoekers. Zij ontdekken een stad waarin kunst kan groeien en bloeien. Denk bijvoorbeeld aan Contour, Biënnale voor bewegend beeld die sinds 2003 een vaste waarde is in Mechelen en zowel nationaal als internationaal een ruime uitstraling heeft. Het laatste decennium gaven
succesvolle stadsevenementen als Stad in Vrouwenhanden (2005) en Stadsvisioenen (2009) met de tentoonstelling All that is Solid Melts into air i.s.m. M KHa verder de toon aan. Met De Garage bouwt het Cultuurcentrum Mechelen bovendien aan de permanente aanwezigheid van hedendaagse kunst in de stad. Een internationaal georiënteerde tentoonstelling als Newtopia kan deze evolutie alleen maar kracht bijzetten. Newtopia is voor Mechelen dan ook hét cultureel topevenement van 2012. De combinatie van het thema mensenrechten en beeldende kunst binnen één stad is uniek in Vlaanderen en ver daarbuiten, en maakt van Newtopia: de staat van de mensenrechten een onmisbare tentoonstelling op maat van een stad in volle groei.

Nog een beetje geschiedenis:
De zeer lucratieve lakenhandel bezorgde Mechelen in de late middeleeuwen rijkdom en macht. De stad werd in de eerste helft van de 16de eeuw (1506-1530) onder aartshertogin Margareta van Oostenrijk zelfs de hoofdstad van de Lage Landen (heel grofweg Nederland, België en Luxemburg). Het was een periode van economische en culturele voorspoed, die de stad een groot aantal sites en monumenten bezorgde die nu op de Werelderfgoedlijst van Unesco staan. Gedurende deze tijd werd het hof van Margareta van Oostenrijk ook bezocht door opmerkelijke humanisten, zoals Erasmus en Thomas More, die onder meer haar beroemde bibliotheek raadpleegden. Daarvoor, in de 15de eeuw, was de stad onder de heerschappij van de hertogen van Bourgondië gekomen, wat het begin van deze welvarende periode markeerde.

Tijdens de 16de eeuw begon de politieke invloed van de stad te tanen doordat veel overheidsinstellingen naar Brussel werden verplaatst. Het verlies aan seculiere invloed werd gecompenseerd met meer aandacht op religieus gebied: in 1559 werd Mechelen uitgeroepen tot aartsbisdom van België, een titel die pas vanaf 1961 met Brussel moest worden gedeeld. Ook vandaag nog is Mechelen de religieuze hoofdstad van België.

In de 19de eeuw ging de stad het industriële tijdperk in. In 1835 verbond de eerste spoorlijn op het Europese vasteland Brussel met Mechelen, dat de spil werd van het Belgische spoorwegennet. Dit zorgde voor de ontwikkeling van de metaalverwerkende industrie, met onder meer de centrale spoorwegwerkplaatsen, die ook vandaag nog steeds in de stad zijn gevestigd.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog leidde de uitgebreide Mechelse spoorweginfrastructuur ertoe dat de nazibezetter Mechelen uitkoos als berucht doorgangskamp – de Kazerne Dossin – van waaruit 26.053 Joden, Roma en Sinti naar de concentratiekampen van Auschwitz en Birkenau werden gedeporteerd. In Mechelen opent in november 2012 Kazerne Dossin: Memoriaal, Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten. Newtopia kondigt de opening van dit museum aan en verankert het historische en actuele thema van de mensenrechten in de stad.

NIEUWSBERICHT

Beste bewoner, beste handelaar

Op zaterdag 1 september zal de zaterdagmarkt gewoon plaatsvinden, in tegenstelling tot wat eerder werd gecommuniceerd in een bewonersbrief naar een bepaald stadsdeel. Op 1 september start de tentoonstelling Newtopia: de staat van de mensenrechten, met een openingsfeest in de Kruidtuin en op de Grote Markt, dit evenwel zonder de Zaterdagmarkt te hinderen.

Meer info over dit bericht? karine.peeters@mechelen.be

Voor meer informatie over de zaterdagmarkten: www.mechelen.be/markten.

Newtopia Openingsfeest

Mechelen 1 september 2012

Het openingsevenement van Newtopia wil de verbondenheid tussen mensen centraal stellen. Het symboliseert het streven naar menselijke waardigheid en solidariteit. Bij zonsondergang wordt de stad omgetoverd tot een futuristisch decor van kleur en licht, een mysterieus weefsel van performance, acrobatie, dans en muziek. Een baken dat oplicht uit het donker en een kleurenpalet dat symbool staat voor de diversiteit tussen mensen.
Het publiek wordt bewust actief betrokken opdat het futuristisch-utopische gevoel door iedereen zou worden gedeeld. Naast de aanwezigheid van internationale topartiesten wil Newtopia zich ook lokaal verankeren. Zo wordt het mensenrechtenthema verder uitgewerkt in samenwerking met Mechelen Mondial, de najaarscampagne van de Mechelse ontwikkelingsorganisaties die zich inzetten voor eerlijke Noord-Zuidverhoudingen.  Daarnaast biedt Newtopia jong Mechels talent de kans om zich te tonen. Ook dit is Newtopia: ruimte en openheid voor ieders project. 

Programma Grote Markt:

Voala Project met 'Muare': 22u -22u40

Deze Spaans-Argentijnse groep maakte al over de hele wereld indruk met zijn luchtshows. De nieuwste creatie heet 'Muare', wat zoveel wil zeggen als 'cirkelvormig optisch effect'. Denk ook aan aan de 'bull's eye', het target of het doel. Met speciale lichteffecten worden optische illusies gecreëerd rondom een groep luchtacrobaten. 'Muare' wil een boodschap van visueel optimisme uitstralen. De voorstelling speelt zich af 30 meter hoog in de lucht en wordt begeleid door een live rockgroep. 'Muare' beleeft in Mechelen haar Belgische première, niet te missen dus.

Licht- en decorinstallaties : Extra Dimensional Productions 

Deze Engelse decorartiesten zijn tot nu vooral actief in het internationale muziekmilieu waar ze op verschillende alternatieve festivals al velen betoverden. Zo werkten ze onder meer voor bekende elektronische artiesten als Sub Focus en Eric Prydz. Op de Grote Markt zetten ze zes grote lichtsculpturen neer met één centrale waterinstallatie die wordt verlicht door een laserstraal. Ook hun installaties en decoratie kon niet beter passen dan voor het futuristisch utopisch kader dat we met het openingsevenement voor Newtopia willen creëren. 

In de Kruidtuin bouwen de artiesten een week lang aan een speciaal voor Newtopia samengestelde 'canopy'. Dit is een zwevende structuur van rekbare, gedecoreerde stof die wordt uitgelicht door een speciale Ledlicht-installatie. Het zal het centrale plein in de Kruidtuin omtoveren tot een uniek decor. De toverkunsten van Extra Dimensional Productions zijn nog maar voor de tweede keer in België te bewonderen. 

Programma Kruidtuin:

Programma in samenwerking met Mechelen Mondial. Mechelen Mondial is  een samenwerking van verschillende Mechelse ontwikkelingsorganisaties (11 11 11 Mechelen, Oxfam Wereldwinkel Mechelen, Artsen Zonder Vakantie, Vrienden van Sami, Wereldsolidariteit , Vredeseilanden, Afractie,  Amnesty Mechelen, Dienst Ontwikkelingssamenwerking Stad Mechelen).  

16u-19u Interactieve mensenrechtenhavens

De verschillende ontwikkelingsorganisaties werkten speciaal voor Newtopia verschillende originele workshops uit rond mensenrechten. Op een speelse en toch kritische manier word je ingeleid in de kinderrechten, de vrouwenrechten, het recht op onderwijs, het recht op vrije meningsuiting, etc.

17u 22u : Newtopia grime

Enkele van oorsprong Mechelse professionele grime-artiesten zullen bezoekers van Newtopia bewerken met fluorescerende make-up. De mens staat bij Newtopia centraal en geeft hier letterlijk licht. 

19u 30-20u 30 :    Black Flower Nathiopia

Dit collectief van jazzmuzikanten richt zich op de Ethiopische jazz, een specifiek subgenre dat vooral aan bekendheid won door de soundtrack van 'Broken Flowers'. Black Flower Nathiopia brengt een originele interpretatie van deze vrolijke jazz met licht melancholische toets. 

20u 45-20u 30: VJ Stijn Pardon

Met beelden rond het thema menserechten maakt VJ Stijn Pardon een exclusieve Newtopia projectieset op groot scherm.

21u10- 21u 45:  Danscompagnie 'La Loba'

Dit jonge collectief rond de Mechelse danseres en choreografe Laura Meuris presenteert op het openingsfeest de Try-out van hun nieuwe voorstelling 'La Loba'. Laura genoot een opleiding aan het 'prestigieuze' Codarts in Rotterdam. De voorstelling draait rond de dood en de wedergeboorte en is een hedendaagse interpretatie van een dans van oervrouwen, ondersteund door intimistische live-muziek.  

22u50- 1u : DJ Sam Ostyn

Nog een Mechels talent is Sam Ostyn. Sam is een verwoed vinyl-verzamelaar en wandelende muziekencyclopedie. Hij was jarenlang 'resident DJ' in club Fuse in Brussel en was onlangs nog te gast in 'Club Silencio' van David Lynch in Parijs. Sam stelde speciaal voor Newtopia een nagelnieuwe set samen.

Lichtparcours doorheen de stad: driehoek Hoogbrug, Ijzerenleen, Zoutwerf, Bruul

Via een lichtparcours willen we de verbinding tussen de verschillende locaties van het evenement letterlijk in kleur zetten.  Eind augustus lichten we alvast een tipje van de sluier. Hou zeker de Sint-Romboutstoren in het oog.

Bhaskara deco-art:

Deze decorartiest uit het Gentse heeft zich verfijnd in de combinatie tussen het werken met woldraad en houtsnijkunst. Zijn fluorescerende lichtsculpturen zullen verspreid zijn over de stad. Ondermeer aan op de Dijle aan de Lamot-site zal zijn werk oplichten op het water. 

SUBTOPIA CC Mechelen: 23u-4u

Als spetterende afsluiter is er nog SUBTOPIA in de kerkzaal van Cultuurcentrum. Tal van dj's spelen ten dans. Lees er hier meer over.

Het programma-overzicht:

Kruidtuin:

16u-1u: Decoratie met Live Led lichtshow
16u-19u: Mensenrechtenhavens Mechelen Mondial
17u-22u: Newtopia grime
19u30-20u 30: Black Flower Nathiopia
20u45-21u30: VJ Stijn Pardon: Mensenrechten in beeld
21u20-21u45: Danscompagnie La Loba
22u50-1u:DJ Sam Ostyn: 'Newtopia' set

Grote Markt:

21u-21u30: Lichtinstallaties
21u30 -21u45: Projectie Wodiczko
22u-22u40: Muare, Voala Project
22u40-23u10: Lichtinstallaties
23u10 -23u30: Projectie Wodiczko
23u30-12u30: Lichtinstallaties

Lichtparcours:

Ijzerenleen, Grote Markt, Zoutwerf, Haverwerf: doorlopend vanaf 20u, vanaf de schemering

Cultuurcentrum Mechelen:

23u-5u: SUBTOPIA (dj's) 

Naar aanleiding van Newtopia ontwikkelde Toerisme Mechelen een bezoekersgids met insiderstips, voor bezoekers geïnteresseerd in hedendaagse kunst. Ontdek de Mechelse hotspots voor hedendaagse beeldende kunst. Vervolgens nemen Mechelse ambassadeurs, allen thuis in de bloeiende cultuur- en kunstensector, je aan de hand doorheen de stad. Ze tonen je hun favoriete eetplek, café, shoppingadresje of hun gekoesterde plekjes waar je volop je Wanderlust kan botvieren.

Klik hier voor de doorbladerbare PDF-versie.

Bij aankoop van of bij vertoon van je Newtopia-ticket ontvang je je bezoekersgids bij UiT in Mechelen, Hallestraat 2-6.

Meer informatie? toerisme@mechelen.be

Najaar 2012 staat Mechelen in het teken van Newtopia: de staat van de mensenrechten én de nieuwe bestemming van Kazerne Dossin als Memoriaal, Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten (opening december 2012). Beide projecten waren de aanleiding om de Mechelse Mensenrechtenwandeling nieuw leven in te blazen, voor de bezoeker (toerist, scholen, socio-culturele groepen) geïnteresseerd in sociale thema's, diversiteit en engagement. 

De meertalige Mensenrechtenwandeling wordt een ontdekkingstocht langs minder evidente locaties en minder belicht Mechels erfgoed, en staat stil bij een hedendaagse vertaalslag naar het thema mensenrechten. Rode draad wordt het thema "oorlogsrecht heft mensenrechten op"

INDIVIDUELE BEZOEKER

De Mechelse Mensenrechtenwandeling koop je voor €1 bij UiT in Mechelen, Hallestraat 2-6, in Mechelen, vanaf 1 september 2012.

GROEPEN

Groepen kunnen beroep doen op een professionele gids, zie hieronder, te boeken vanaf 1 september 2012.

PRAKTISCH

• €60/gids, geen deelnamekost. Max 25 pax per gids.
• Talen: NL, ENG, FR, DU, SP
• Startpunt gidsen: Toerisme Mechelen, Hallestraat 2-6
• Reserveren bij Toerisme Mechelen, Hallestraat 2-6, 070/220008, toerisme@mechelen.be
• Meer informatie: www.toerismemechelen.be

'OpRecht logeren'

Hotelarrangement Newtopia

Bezoek Newtopia en maak er een weekendje van.  Op www.toerismemechelen.be vind je voldoende inspiratie voor een fijn verblijf in Mechelen.

Het 'OpRecht logeren'-arrangement is geldig elke vrijdag, zaterdag en zondag van 1 september tot en met 9 december 2012 en omvat: 

• 1 overnachting met ontbijt
• 1 ticket geldig voor bezoek Newtopia
• Een lekkere Mechelse verrassing op de kamer

Te boeken bij de hotels zelf

Categorie: Comfort

Hotels: Den Wolsack, 3 Paardekens, Het Anker, Holiday Inn Express

Prijs: vanaf €50 per persoon in een tweepersoonskamer

Categorie: Superior

Hotels: Novotel Mechelen-Centrum, Hotel Mercure Mechelen Vé, BW Gulden Anker

Prijs: vanaf €60 per persoon in een tweepersoonskamer

Categorie: Luxe

Hotels: Martin's Patershof, VixX Hotel

Prijs: vanaf €85 per persoon in een tweepersoonskamer

Newtopia werd op 1 september mee afgetrapt door de partners van Mechelen Mondial.

Heel het jaar door zetten Mechelse organisaties zich onder die naam in om te werken aan mensenrechten in het Zuiden.
Wil je meer weten over hun programma en activiteiten surf dan naar:

mondial.mechelen.be

Youthopia is een initiatief van de jeugddienst Mechelen, Villa 32, H30 en haar partners en biedt jeugdbewegingen Newtopia-workshops aan. Alle info over dit project vind je hier.